منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٩٣
٦.«آنان كه از خانه خود به عنوان هجرت به سوى خدا و رسول او بيرون آيند آنگاه مرگ آنها را درك كند، اجر آنان با خدا است».
٧.«توبه كسانى كه مدتها بدى ها را انجام مى دهند، و آنگاه كه مرگ يكى از آنان فرا رسيد مى گويند اينك توبه نموديم، پذيرفته نيست».
٨.«خدا آنچه را كه در شب مى انديشيد(پنهان مى دارند) مى نويسد».
٩.«اى افراد با ايمان آنگاه كه مرگ يكى از شماها فرا مى رسد، به هنگام وصيت بايد دو نفر عادل از شما حضور به هم رسانند و آن را گواهى كنند...».
١٠.«آيا آن كس كه مرده(دل) بود و او را زنده كرديم و براى او نورى را آفريديم كه در پرتو آن با بينايى در ميان مردم راه مى رود، بسان كسى است كه در تاريكى ها فرو رفته و از آن بيرون نمى آيد!!».
١١.«براى عمر هر امتى پايانى است. هرگاه پايان عمرشان برسد لحظه اى نه تأخير مى كنند و نه زودتر فانى مى شوند».
١٢.«براى او است آفريدن و امر تدبير خلقت، بزرگ است خدايى كه پروردگار جهانيان است».
١٣.(«فرعون بر پيمودن راه بد ادامه داد) تا لحظه اى كه غرق او را گرفت، در اين هنگام به فكر توبه افتاد، گفت: ايمان آوردم كه خدايى جز خدايى كه بنى اسرائيل به آن ايمان آورده اند نيست و من يكى از تسليم شدگان در پيشگاه او هستم (خطاب آمد) اَلان، در حالى كه در گذشته مخالفت مى كردى و از مفسدان بودى؟».
١٤.«هرگز پروردگار تو ظالمانه ملتى را نابود نمى كند، آنگاه كه آنان در راه اصلاح و پاكى گام بردارند».
١٥ .«آنها مردگانى هستند كه هرگز استعداد حيات ندارند».
١٧.«پرهيزكاران كسانى اند كه فرشتگان جان آنان را در حالى كه پاك و پاكيزه اند مى گيرند و به آنان مى گويند درود بر شما باد».
١٨.«آنگاه كه بخواهيم اهل آبادى را نابود كنيم به متنعمان آنان فرمان (اطاعت) مى دهيم، پس آنان از اطاعت خدا بيرون مى آيند و سزاوار عذاب مى گردند در