منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٦٦

اگر بنا بود كه خصوصيت حيات اخروى بسان خصوصيت حيات دنيوى باشد، به هم زدن نظام و تجديد همان حيات با تمام آن جريانها كار لغو وعبثى خواهد بود.

آرى انسان محبوس در اين جهان با خصوصياتى كه بر او حاكم است، نمى تواند از حيات كامل اخروى، درك روشن وصحيحى داشته باشد و بايد اين قسمت را از مسايل مربوط به غيب دانست كه ايمان به آن لازم است هر چند واقعيت آن براى ما روشن نيست.

٢. آياتى كه به روشنى مى گويند انسان از خاك آفريده شده و به آن باز مى گردد و سپس از آن بيرون مى آيد چنان كه مى فرمايد:

(مِنْها خَلَقْناكُمْ وَفِيها نُعيدُكُمْْ وَمِنْها نُخْرِجُكُمْ تارَةً أُخرى) .[١]

«از زمين شماها را آفريده ايم و به آن شما را باز مى گردانيم و بار ديگر از آن بيرون مى آوريم».

و نيز مى فرمايد:

(ثُمَّ يُعِيدُكُمْ فِيها وَيُخْرِجُكُمْ إِخْراجاً) .[٢]

«سپس شما را به زمين باز مى گرداند و از آن بيرون مى آورد».[٣]

٣. آياتى كه كيفيت حشر را در روز قيامت بيرون آمدن از قبر مى داند چنان كه مى فرمايد:

(...فَإِذا هُمْ مِنَ الأَجْداثِ إِلى رَبِّهِمْ يَنْسِلُون) .[٤]

«ناگهان آنان از قبرها، به سوى پروردگار خود، شتابان خواهند بود».

و نيز مى فرمايد:

(...يَخْرُجُونَ مِنَ الأَجْداثِ كَأَنَّهُمْ جَرادٌ مُنْتَشِرٌ).[٥]