در اين آيه بسان آيه ديگر (بقره/١٥٤) صريحاً شهيدان راه حق، زندگانى واقعى بشمار آمده اند و براى اين كه افراد سطحى نگر اين حيات را به حيات اعتبارىِ اجتماعى، تفسير نكنند و نگويند كه مقصود اين است كه نام و خاطره آنها در جامعه زنده مى ماند، خود اين آيه و آيات بعد آثارى را يادآور شده است كه مربوط به حيات حقيقى است اين آثار عبارتند از:

١. (يُرْزَقُون) ، ٢. (فَرِحين) (شادمانند)، ٣. (يَسْتَبْشِرونَ)(بشارت مى دهند) و هر يك از اين آثار بيانگر حيات واقعى شهيدان راه خدا است و بسيار دور از واقع گرايى است كه آن را به يك نوع زندگى اعتبارى اجتماعى كه در ميان ملل عالم حتى مادى ها هم وجود دارد، تفسير كنيم، زيرا جامعه ماركسيسم نيز فداييان راه ماركس را شهيد زنده نام و زنده ياد مى داند.

٣. (...وَحاقَ بِآلِ فِرْعَوْنَ سُوءُ الْعَذابِ* النّارُ يُعْرَضُونَ عَلَيها غُدوّاً وَعَشِيّاً وَيَوْمَ تَقُومُ السّاعةُ أَدْخِلُوا آلَ فِرْعَونَ أَشَدَّ الْعَذابِ) .[٢]

«آل فرعون را عذاب بد فرا گرفت، صبح و عصر بر آتش عرضه مى شوند و روزى كه قيامت بر پا مى شود فرمان صادر مى شود كه آنان را در سخت ترين عذاب وارد سازيد».

سخن در جمله (النّارُ يُعْرَضُونَ عَلَيْها) (بر آتش عرضه مى شوند) مى باشد، اين عرضه به حكم اين كه در مقابل جمله (وَيَوْمَ تَقُوم) قرار گرفته

[١] آل عمران/١٦٩.
[٢] غافر/٤٥ـ ٤٦.