پس چگونه عقل قبول نمايد كه كسى كه مردم را نسبت به بازماندگانشان امر بوصيت ميفرمايد، خود ترك وصيت نموده، و امت را كه همه بازماندگان آن حضرتند مهمل گذارد؟ با اينكه ميداند كه بعد از او امت او اختلاف خواهند نمود، و مخالفت حضرتش خواهند كرد.

و از آن جمله است اينكه: از هر منصف عاقل فاضلى از اهل اسلام بعيد است كه با قبولى اينكه جدت محمد ٦ اين آيه شريفه را براى امت آورده است: الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِيناً[١] ادعا نمايد كه آن حضرت از دنيا رفت در حالى كه امت خود را در امر امامت و خلافت متحير و سرگردان گذاشت، با اينكه امر امامت از اهم امور اسلام و مسلمانان است، كه براى آن گردنها زدند، و گروهى گروه ديگر را تكذيب نمودند، تا كار اختلاف مسلمانان بجائى رسيد كه هفتاد و سه فرقه شدند، و در نظر ملل عالم خود را مفتضح و رسوا نمودند.

كجا اين همه اختلاف و نقصان و كجا وصف نمودن دين را بكمال و تمام؟ و چه مناسبت ميان اين همه اختلافات و ميان دين كامل تمام بصريح آيه قرآن، پس معلوم‌

[١] سوره مائده( ٥) آيه ٥ يعنى امروز كامل كردم براى شما دين شما را و تمام كردم بر شما نعمت خود را و پسنديدم براى شما دين اسلام را. اين آيه شريفه مطابق روايات بسيار و كلمات مفسرين شيعه، و بسيارى از علماى عامه بر طبق روايات ايشان، در حجة الوداع در غدير خم روزى كه رسول اكرم ٦ حضرت امير المؤمنين را بخلافت نصب نمود نازل شده است، كه بامر خداوند در آن روز بسيار گرم پس از آنكه جلوى كاروانى كه در خدمتش بحج مشرف بودند برگردانيد، و كسانى كه عقب كاروان بودند رسيدند بالاى منبرى از سنگ يا جهاز شتر تشريف برد، و در ضمن خطبه طولانى، و بيان بسيارى از فضايل مولا امير المؤمنين ٧، آن حضرت را بجاى خود نصب نمودند، و به خطاب:

ُ ايها الناس من كنت مولاه فهذا على مولاه اللهم وال من والاه‌

الخ امامت آن حضرت را مؤكد فرمودند، كه شرح آن طولانى است، و بايد بكتب مفصله مراجعه كرد.