جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٦٦ - غزل ٣٣٤ من خرابم ز غم يار خراباتى خويش

٣٢٨٨

مِمَّنْ نادَيْتَهُ فَأجابَكَ، وَلاحَظْتَهُ فَصَعِقَ لِجَلالِكَ، فَناجَيْتَهُ سِرّاً وَعَمِلَ لَكَ جَهْراً. إلهى! لَمْ اسَلِّطْ عَلى‌ حُسْنِ ظَنّى قُنُوطَ الأياسِ، وَلا انْقَطَعَ رَجآئى مِنْ جَميلِ كَرَمِكَ.»

[١]: (بار الها! و مرا از آنانى قرار ده كه ندايشان كردى و اجابتت نمودند، و به ايشان نگريستى و از جلال و عظمتت مدهوش گشتند، سپس در باطن با آنها به مناجات پرداخته و در ظاهر و آشكارا براى تو عمل نمودند. معبودا! نوميدى و يأس را بر خوش گمانى‌ام مسلّط ننموده‌ام، و اميدم از كرم زيبايت نبريده است.) به گفته خواجه در جايى:

اى دوست! چشم مست و جمال جذّابت براى صيد دلهاى عاشقانت كمين كرده تا آنان را راهزنى كند. نمى‌دانم چرا مرا مورد عنايت خود قرار نمى دهى؟ تا كى مى‌توانم صبر و شكيبايى داشته باشم؟ هرچه زودتر مرا هم به وصالت نايل ساز. به گفته خواجه در جايى:

و در جاى ديگر:

[١] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٥٥، ص ٣٩٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧٧، ص ٤١٣.