جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٦٥ - غزل ٣٣٤ من خرابم ز غم يار خراباتى خويش

چو رويت، مِهر و مَهْ تابان نباشد

چو قدّت، سَرْو در بستان نباشد

چو لعل و لؤلؤت در دلفروزى‌

دُرِ دريا و لَعْلِ كان نباشد

به تو نسبت نباشد، هيچ تن را

نه تن، بِاللَّه، كه مِثْلَت جان نباشد[١]

به عنايت نظرى كن، كه من دلشده را

نرود بى‌مدد لطف تو، كارى از پيش‌

هماىِ اوج سعادت، به دام ما افتد

اگر تو را گذرى، بر مقام ما افتد

حُباب وار، براندازم از نشاط كُلاه‌

اگر ز روى تو عكسى، به جام ما افتد

شبى كه ماهِ مراد، از افق طلوع كند

بُوَد كه پرتو نورى، به بام ما افتد؟[٢]

بارها گفته‌ام و بار ديگر مى گويم:

كه من دلشده، اين رَه نه بخود مى پويم‌

من اگر خارم اگر گل، چمن آرايى هست‌

كه از آن دست كه مى پروردم، مى‌رويم‌[٣]

آخراى پادشهِ حُسن و ملاحت! چه شود

گر لب لعل تو ريزد، نمكى بر دل ريش؟