جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٢٤ - غزل ٣٢٨ اى دل غلام شاه جهان باش و شاه باش

ضرر نمى رساند، جز تطهير و پاكيزه نمودن از آنها به واسطه گرفتاريهاى دنيا و بعضى عذاب‌هاى آخرت كه به صاحبان گناهان و بديها مى رسد، تا اينكه به شفاعت سروران پاك و پاكيزه‌شان از آن نجات يابند. و براستى كه ولايت و دوستى دشمنان علىّ- ٧- و مخالفت با آن حضرت، گناهى است كه با وجود آن هيچ چيز نفعى ندارد، جز سودى كه به واسطه عبادتهايشان در دنيا از نعمتها و وسعت [رزق‌] و تندرستى به آنان مى‌رسد، تا اينكه در آخرت وارد شده و برايشان جز عذاب دايمى و جاودان نباشد.)

اين بيت هم اشاره دارد به حديثِ‌

٢٣٨٤

«مَنْ لَمْ يُؤْمِنْ بِشَفاعَتى، فَلا أنالَهُ اللَّهُ شَفاعَتى، ... إنَّما شَفاعَتى لِاهْلِ الكَبآئِرِ مِنْ امَّتى، فَأمَّا المُحْسِنُونَ، فَما عَلَيْهِمْ مِنْ سَبيلٍ.»

[١]: (هركس به شفاعت من ايمان نداشته باشد، خداوند هرگز شفاعتم را شامل حالش نگرداند ... شفاعت من فقط براى كسانى از امّتم هست كه مرتكب گناهان كبيره مى شوند؛ و امّا نيكوكاران، چيزى بر آنان سلطه ندارد.)

شايد با اين بيت مى خواهد اشاره نمايد به حديث منقول از رسول اللَّه ٦ كه مى‌فرمايد:

٢٣٨٥

«يا عَلِىُّ! لا تُبالِ بِمَنْ ماتَ وَ هُوَ مُبْغِضٌ لَكَ، فَمَنْ ماتَ عَلى‌ بُغْضِكَ ماتَ يَهُودِيّاً أوْ نَصْرانِيّاً.»

[٢]: (اى علّى! كسى كه با بغض و دشمنى تو بميرد به او اعتنا مكن، زيرا چنين كسى به دين يهود يا نصارى مرده است.).

[١] - بحار الانوار، ج ٨، ص ٣٤، روايت ٤.

[٢] - بحار الانوار، ج ٣٩، ص ٢٥٠، روايت ١٥.