شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٩٠ - منازعت چهار كس جهت انگور كه هر يكى به نام ديگر فهم كرده بود آن را

چون سليمان كز سوى حضرت بتاخت‌

كو زبان جمله مرغان را شناخت‌

در زمانِ عدلش آهو با پلنگ‌

انس بگرفت و برون آمد ز جنگ‌

شد كبوتر آمِن از چنگال باز

گوسفند از گرگ ناورد احتراز

او ميانجى شد ميان دشمنان‌

اتّحادى شد ميان پَر زنان‌

تو چو مورى بهرِ دانه مى‌دوى‌

هين سليمان جو چه مى‌باشى غوى‌

دانه جو را دانه‌اش دامى شود

و آن سليمان جوى را هر دو بود

مرغ جانها را در اين آخر زمان‌

نيستشان از همدگر يك دم امان‌

هم سليمان هست اندر دور ما

كو دهد صلح و نماند جور ما

قول إن مِن أمّةٍ را ياد گير

تا به الّا و خَلا فِيها نذِير

گفت خود خالى نبوده است امّتى‌

از خليفه حق و صاحب همّتى‌

مرغ جانها را چنان يكدل كند

كز صفاشان بى‌غش و بى‌غِل كند

مشفقان گردند همچون والده‌

مُسلمون را گفت نَفسٌ واحِده‌

نفس واحد از رسول حق شدند

ور نه هر يك دشمن مطلق بُدند