شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٨٩ - منازعت چهار كس جهت انگور كه هر يكى به نام ديگر فهم كرده بود آن را

عِنَب: انگور.

بَنُم: پول من است.

ازُم: (تركى) انگور.

قيل: گفت، سخن.

استافيل: (يونانى‌Staphule ) انگور. (لغت نامه) تنازع: (مصدر باب تفاعل) ستيزه كردن با يكديگر.

نفر: گروه (چهار تن).

صد زبان: كنايت از داناى حقيقت، آگاه از معنى.

يك درمتان مى‌شود چار: چون آن صاحب سِرّ از حقيقت آگاه است و مى‌داند اختلاف آنان لفظى است و در معنى يك چيز را مى‌خواهند، پس با آن درم هر چار را خشنود خواهند كرد چنان كه گويى چار درم داشته‌اند و ميان خود بخش كرده‌اند و هر يك چيزى را كه دل خواه اوست خريده.

المُراد: فهو المطلوب، چنين باشد.

٩٨٣/ ٢ چار دشمن مى‌شود يك: اختلاف شما بر طرف مى‌شود و يك سخن مى‌شويد چرا كه مقصودتان يكى است.

أنصتوا: نگاه كنيد به: شرح بيت ٣٤٤٣/ ٢ يك نمط: يك گونه. (اگر همه خواهان يك چيز هستيد، چون در تعبير آن مختلفيد، با هم به جنگ در افتاده‌ايد.) گرمى عاريتى: علم تقليدى. تعريضى است به كسانى كه علمى را فرا گرفته‌اند، اما علم در آنان اثرى نكرده است.

دهليزى: منسوب به دهليز: جايى ميان در و دالان خانه. در اين بيت كنايت از بى‌اساس.

١٧٢٠/ ٤ پس رياى شيخ ...: نگاه كنيد به: شرح بيت ١٥٧٩/ ١