شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٨٢ - جستن آن درخت كه هر كه ميوه آن درخت خورد نميرد

گفت دانايى براى داستان‌

كه درختى هست در هندوستان‌

هر كسى كز ميوه او خورد و بُرد

نى شود او پير نى هرگز بمُرد

پادشاهى اين شنيد از صادقى‌

بر درخت و ميوه‌اش شد عاشقى‌

قاصدى دانا ز ديوانِ ادب‌

سوى هندستان روان كرد از طلب‌

سالها مى‌گشت آن قاصد از او

گِرد هندستان براى جست و جو

شهر شهر از بهر اين مطلوب گشت‌

نى جزيره ماند و نى كوه و نى دشت‌

هر كه را پرسيد كردش ريشخند

كين كه جويد جز مگر مجنونِ بند

بس كسان صفعش زدند اندر مزاح‌

بس كسان گفتند اى صاحب فلاح‌

جست و جوى چون تو زيرك سينه صاف‌

كى تهى باشد كجا باشد گزاف‌

وين مراعاتش يكى صفع دگر

وين ز صفع آشكارا سخت‌تر

مى‌ستودندش به تَسخر كاى بزرگ‌

در فلان اقليم بس هول و سترگ‌

در فلان بيشه درختى هست سبز

بس بلند و پهن و هر شاخيش گبز

قاصدِ شه بسته در جُستن كمر

مى‌شنيد از هر كسى نوعى خبر

بس سياحت كرد آن جا سالها

مى‌فرستادش شهنشه مالها

چون بسى ديد اندر آن غربت تعب‌

عاجز آمد آخِر الامر از طلب‌

هيچ از مقصود اثر پيدا نشد

ز آن غرض غير خبر پيدا نشد

رشته اوميدِ او بگسسته شد

جُسته او عاقبت ناجُسته شد

كرد عزم باز گشتن سوى شاه‌

اشك مى‌باريد و مى‌بُرّيد راه‌