شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٧٠ - بيان دعويى كه عين آن دعوى گواه صدق خويش است

ب ٣٥٨٧- ٣٥٧٧ ضاله مومن: نگاه كنيد به: شرح بيت ٢٨٩٦/ ٢ موقن: يقين كننده، باور دارنده.

فقط: تنها، تنهايى.

غلط كردن: نشناختن.

مهجور: دور.

ماء معين: آب روان.

مزه: كنايت از نشان هدايت.

غريب: استعارت از روح انسانى كه از عالم مجردات است و در عالم خاك افتاده.

غريب: شگفت.

إنِّى قريب: مأخوذ است از آيه‌ «وَ إِذا سَأَلَكَ عِبادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ: و چون بندگان من تو را از من پرسند پس همانا من نزديكم مى‌پذيرم دعوت خواننده را گاهى كه مرا بخواهد.» (بقره، ١٨٦) آنان كه حقيقت را شناخته‌اند و در جست و جوى آن بر آمده‌اند چون نشانه آن را در كسى ديدند، پى او را شناخته‌اند و از او مى‌پذيرند، چنان كه دعوت پيمبران را كسانى پذيرفتند كه جانهاشان آن دعوت را شنيده و لبيك گفته بود اما آنان كه با آن دعوت آشنا نبودند نپذيرفتند و راه خلاف پيمودند.