شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٥٣ - كرامات آن درويش كه در كشتى متهمش كردند

تمثيلات مثنوى، ص ٨١) رَخت: بار و بنه.

پشتى: تكيه گاه. (تكيه به بار و بنه يكى از مردم كشتى داده بود.) و بعض شارحان «ياء» را در «مردى» مصدرى فرض كرده‌اند (از مردى براى خود پشتى ساخته بود.)، ولى تكلفى است آشكار.

ياوه: گم.

نمود: نمودند، نشان دادند. (حذف ضمير به قرينه) حُرُمدان: كيسه چرمى.

٢٩٦٦/ ٢ اين واژه را به صورتهاى ديگر هم نوشته‌اند: چَرَمدان، خرمدان: در تعليقات مرحوم فروزانفر بر فيه ما فيه آمده است كه: اين كلمه در فتوحات مكّيه با «ح» آمده است. و در تعليقات برهان قاطع از دزى آرد كه «خرم اكنون به نوعى از چرم اطلاق مى‌شود.» (برهان قاطع، ذيل «چرمدان»، و نگاه كنيد به: لغت نامه، ذيل «چرمدان») اوهام خلق از تو فارغ شود: كسى به تو گمان بد نبرد.

چه: (از ادات تعجب) چه درّ گران بهايى! ندارد شركتى: بى‌همتاست.

مربّع: چار زانو.

تا كه را باشد خسارت: زيان شما مردم كشتى است كه مرا از خود رانديد.

جفت حق: از خلق بريده و به خدا پيوسته‌ام.

غمّاز: طعنه زننده. (غياث اللّغات)