شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٢٨ - طعن زدن بيگانه در شيخ و جواب گفتن مريد شيخ او را

وجه چه بود مجمع حسن بتان‌

باغ دل بستان عشق عاشقان‌

وجه او بى‌پرده چون مشرق شود

ديده‌ها را مُفنِىُ و مُغرِق شود

مست شد باد و ربود آن زلف را از روى يار

چون چراغ روشنى كز وى تو برگيرى لگن‌

آورد برون گردون از زير لگن شمعى‌

كز خجلت نور او بر چرخ نماند اختر

كيست كافر غافل از ايمانِ شيخ‌

كيست مُرده بى‌خبر از جان شيخ‌

جان نباشد جز خبر در آزمون‌

هر كه را افزون خبر جانش فزون‌

جان ما از جان حيوان بيشتر

از چه؟ ز آن رو كه فزون دارد خبر

پس فزون از جان ما جان ملَك‌

كو منزّه شد ز حِسِّ مشترك‌

وز ملك جان خداوندان دل‌

باشد افزون تو تحيّر را بِهل‌

ز آن سبب آدم بود مسجودشان‌

جان او افزونتر است از بودشان‌

ور نه بهتر را سجود دون‌ترى‌

امر كردن هيچ نبود در خورى‌

كى پسندد عدل و لطف كردگار

كه گُلى سجده كند در پيش خار

جان چو افزون شد گذشت از انتها

شد مطيعش جان جمله چيزها

مرغ و ماهى و پرى و آدمى‌

ز آن كه او بيش است و ايشان در كمى‌

ماهيان سوزنگر دَلقش شوند

سوزنان را رشته‌ها تابع بودند