شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٢٥ - طعن زدن بيگانه در شيخ و جواب گفتن مريد شيخ او را

قاموس «حب» به معنى «جَرَّه» است. و جَرَّه كوزه بود معروف. (نهايه) تركيب «دون القلتين» مأخوذ است از حديث «إِذا كانَ الماءُ قَدرَ قُلَّتَين أو ثَلاث لَم يُنَجِسهُ شى‌ءٌ: آب اگر چندِ دو قلّه يا سه قلّه بود چيزى آن را ناپاك نكند.» (مسند احمد، ج ٢، ص ٢٣)

٢١٧٥/ ٦ نيست دون القُلَّتَين: شيخ با اين تهمت و افترا از تقوى نيفتد.

از كار بردن: كنايت از نجس كردن، آلوده ساختن.

آوردن داستان براى تنبّه كوته بينانى است كه چون از بزرگان سخنى شنوند يا رفتارى بينند كه آنان را خوش نيايد در او افتند، و هر چه خواهند گويند. اما آنان كه ادب از شرع فرا گرفته‌اند، دانند كه بايد كار برادر با ايمان را درست گرفت و تا آن جا كه تواند بود، حمل بر صحّت كرد. خاصه بزرگان علما را كه راه و رسم شرع را بهتر از ديگران دانند. (براى توضيح بيشتر نگاه كنيد به: شرح بيت ١٥٧٩/ ١ به بعد)

[١] در حاشيه نسخه اساس: