شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٩٧ - قصه جوحى و آن كودك كه پيش جنازه پدر خويش نوحه مىكرد

اين جهان درياست و تن ماهىّ و روح‌

يونس محجوب از نورِ صَبوح‌

گر مُسبِّح باشد از ماهى رهيد

ور نه در وى هضم گشت و ناپديد

ماهيان جان در اين دريا پُرند

تو نمى‌بينى كه كورى اى نژند

بر تو خود را مى‌زنند آن ماهيان‌

چشم بگشا تا ببينى‌شان عيان‌

ماهيان را گر نمى‌بينى پديد

گوش تو تسبيحشان آخر شنيد

صبر كردن جانِ تسبيحات توست‌

صبر كن كآن است تسبيح درست‌

هيچ تسبيحى ندارد آن دَرج‌

صبر كن الصَّبرُ مِفتاحُ الفَرَج‌

صبر چون پول صراط آن سو بهشت‌

هست با هر خوب يك لالاى زشت‌

تا ز لالا مى‌گريزى وصل نيست‌

ز آن كه لالا را ز شاهد فصل نيست‌

تو چه دانى ذوق صبر اى شيشه دل‌

خاصه صبر از بهر آن نقشِ چگل‌

مرد را ذوق از غزا و كرّ و فر

مر مُخَنَّث را بود ذوق از ذَكَر

جز ذكر نه دين او و ذِكر او

سوى اسفل بُرد او را فكرِ او