شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٩٦ - قصه جوحى و آن كودك كه پيش جنازه پدر خويش نوحه مىكرد

ب ٣١٢٥- ٣١١٤ وَدود: (يكى از نامهاى خدا) دوست دارنده. (بروج، ١٤) گشاد عرصه: كنايت از ذوق و حالت.

فتح باب: «فتح» در لغت به معنى باز كردن است، و در اصطلاح ... آن چه منفتح شود بر عبد از مقام قلب و ظهور صفاى آن. (فرهنگ مصطلحات عرفا) «فتوحات غيبى و نسيم نفحات الطاف ربانى ابتدا از دريچه دل شيخ به دل مريد مى‌رسد. زيرا كه مريد اول حجب بسيار دارد و توجه به حضرت عزت بشرط نتواند كرد ...» (مرصاد العباد، ص ٢٨٤) (نگاه كنيد به: شرح بيت ١٣٩٩/ ١) زنده زاد: دارنده روح، كه منشأ حيات انسان است و از عالم امر در تن وى دميده شده است و چون تن از ميان رود روح همچنان زنده است.

چَه و زندان: استعارت از روح كه در جسم خاكى و آن چه متعلق بدان است.

يونس: استعارت از روح كه در جسم زندانى است.

تسبيح: كنايت از توسل به عنايت حق تعالى و زارى كردن و عذر گناه خواستن.

گر نبودى او مُسَبِّح: مأخوذ است از آيه‌ «وَ إِنَّ يُونُسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ إِذْ أَبَقَ إِلَى الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ. فَساهَمَ فَكانَ مِنَ الْمُدْحَضِينَ. فَالْتَقَمَهُ الْحُوتُ وَ هُوَ مُلِيمٌ. فَلَوْ لا أَنَّهُ كانَ مِنَ الْمُسَبِّحِينَ. لَلَبِثَ فِي بَطْنِهِ إِلى‌ يَوْمِ يُبْعَثُونَ: و همانا يونس از پيامبران بود. چون بدان كشتى پُر گريخت، پس قرعه زدند و او از افتادگان (در دريا شد) پس ماهى او را به كام برد و