شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٩١ - شكايت گفتن پير مردى به طبيب از رنجوريها و جواب گفتن طبيب او را

جز مگر پيرى كه از حقّ است مست‌

در درون او حياتِ طَيِّبَه است‌

از برون پير است و در باطن صَبى‌

خود چه چيز است آن؟ ولىّ و آن نبى‌

گر نه پيدااند پيش نيك و بد

چيست با ايشان خسان را اين حسد

ور نمى‌دانندشان علمُ اليقين‌

چيست اين بغض و حِيَل سازى و كين‌

ور بدانندى جزاى رستخيز

چون زنندى خويش بر شمشير تيز

بر تو مى‌خندد مبين او را چنان‌

صد قيامت در دَرونستش نهان‌

دوزخ و جنّت همه اجزاى اوست‌

هر چه انديشى تو، او بالاى اوست‌

هر چه انديشى پذيراى فناست‌

آن كه در انديشه نايد آن خداست‌

بر در اين خانه گستاخى ز چيست‌

گر همى‌دانند كاندر خانه كيست؟

ابلهان تعظيم مسجد مى‌كنند

در جفاى اهل دل جِد مى‌كنند

آن مجاز است اين حقيقت اى خران‌

نيست مسجد جز درونِ سروران‌

مسجدى كآن اندرون اولياست‌

سجده گاه جمله است آن جا خداست‌

تا دل مرد خدا نامد به درد[١]

هيچ قرنى را خدا رسوا نكرد

قصدِ جنگِ انبيا مى‌داشتند

جسم ديدند آدمى پنداشتند

در تو هست اخلاق آن پيشينيان‌

چون نمى‌ترسى كه تو باشى همان‌