شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٤٨ - فوت شدن دزد به آواز دادن آن شخص صاحب خانه را كه نزديك آمده بود كه دزد را دريابد و بگيرد

ب ٢٨١٠- ٢٧٩٧ جهت گو: (صفت فاعلى مركب) آن كه جهتى را نشان دهد. كنايت از آن كه از محدود سخن گويد. و بعضى «گو» را فعل امر گرفته‌اند، ليكن درست به نظر نمى‌رسد چرا كه خطاب به كسى است كه جهت رفتن دزد را از روى نشان پاى او مى‌نماياند، هر چند در اين بيتها مقصود از «جهت گو» و «جهات» معنى ديگرى جز معنى لغوى كلمه است.

آيات: جمع آيه: نشانه.

بَيِّنات: جمع بِيِّنَة: دليل روشن، گواه.

صُنع: (مصدر) ساختن، ليكن در اينجا مصدر مبنى از براى مفعول است و معنى مصنوع مى‌دهد.

محجوب از صفات: كسى كه از شناخت حق تعالى محروم است.

صفات: جمع صفت: در لغت به معنى نشان و علامت است و آن چه بدان چيزى را بستايند. صفات در موجودات ممكن جزئى از آنهاست. چنان كه معنى «دانشمند» كسى است كه داراى دانش باشد و تحقق صفت در خارج بدون موصوف ممكن نيست. اما در بارى‌