شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٢٤ - باز جواب گفتن ابليس معاويه را

قهر و لطفى جفت شد با همدگر

زاد از اين هر دو جهانى خير و شر

تو گياه و استخوان را عرضه كن‌

قوتِ نفس و قوتِ جان را عرضه كن‌

گر غذاىِ نفس جويد ابتر است‌

ور غذاى روح خواهد سرور است‌

گر كند او خدمت تن هست خر

ور رود در بحر جان يابد گهر

گر چه اين دو مختلف خير و شرند

ليك اين هر دو به يك كار اندرند

انبيا طاعات عَرضه مى‌كنند

دشمنان شهوات عرضه مى‌كنند

نيك را چون بَد كنم يزدان نيَم‌

داعيَم من خالقِ ايشان نيم‌

خوب را من زشت سازم رب نه‌ام‌

زشت را و خوب را آيينه‌ام‌

سوخت هندو آينه از درد را

كين سيه رو مى‌نمايد مرد را[١]

همچو آن زنگى كه در آيينه ديد

روى خود را زشت و بر آيينه ريد

كه چه زشتى لايق اينى و بس‌

زشتيَم آنِ تو است اى كورِ خس‌

او مرا غمّاز كرد و راستگو

تا بگويم زشت كو و خوب كو

من گواهم بر گواه زندان كجاست‌

اهلِ زندان نيستم ايزد گواست‌

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً

و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌

فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌

برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)