شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٧٢ - دوم بار در سخن كشيدن سايل آن بزرگ را تا حال او معلومتر گردد

ب ٢٤١٣- ٢٤٠٤ شاهِ كيا: مهترِ بزرگ.

گوى ربودن بچه: معنى آن روشن است، بهانه‌اى براى راندن پرسنده. ليكن نيكلسون نويسد: كنايت از حالت وجدى است كه از تجلّيات الهى در دل او ظاهر شد.

شيد: فريب، نيرنگ.

عقل كل: عقل اول، صادرِ نخست.

اوباش: جمع وَبش. و گفته‌اند جمع بَوش، قلب شده «وَبش» است: سفله، بى‌سر و پا، فرومايه.

دفع گفتن: سر باز زدن، نپذيرفتن.

كم از تو: كه در رتبه تو نيست، كه دانش تو را ندارد.

در قضا حديث گفتن: قضاوت كردن.

شه: كنايت از رئيس، مقتدر.

عقل من گنج است ...: اشارت بدان كه اولياى خدا در ديده مردم عادى، خرد مقدارند و نزد خدا داراى رتبت بسيار. و نيز اشارت است به مثل مشهور: «گنج در ويرانه است.» گنج پيدا كردن: استعارت از عقل خود آشكار كردن.