شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٧١ - دوم بار در سخن كشيدن سايل آن بزرگ را تا حال او معلومتر گردد

(حافظ) كل تو راست: از هر جهت مطيع توست. همه توجه او به توست.

تا ابد بر نخاستن: كنايت از مردن، و ممكن است چنان كه نيكلسون نوشته است در آن تلميحى باشد به كسانى كه مردان خدا را مى‌رنجانند، و مستوجب قهر الهى مى‌گردند.

چنان كه ديديم پرسنده در آغاز از زن گرفتن خود سخنى نگفت و تنها بدين نكته اشارت كرد كه خردمندى خواهم تا با وى در مشكلى مشورت كنم (بيت ٢٣٢٦) و او را به عاقل ديوانه نما اشارت كردند، و او چون وى را يافت سخن از زن گرفتن به ميان آورد.

اصل داستان چنان كه نوشتيم مشورت در باره زن گرفتن است، ليكن مولانا چنين پرسشى را از چنان مرد، دونِ رتبت او مى‌داند و گويد قصد وى اين بود كه بپرسد چرا خود را ديوانه نشان مى‌دهى اما از اين پرسش صرف نظر كرد و به عنوان هزل و ظرافت از زن گرفتن سخن گفت.

ب ٢٤٠٣- ٢٣٩٧ خاص: را مى‌توان مضاف إليه گرفت (بكر گزيده)، و مى‌توان قيد فعل باشد (بكر خاص تو است.) عيال: بيشتر به معنى همسر به كار رود: «الحمد للّه كه عيال را با من موافقتى تمام و مساعدتى بر كمال است.» (سندباد نامه، ص ٨٩، به نقل از لغت نامه) عيال با ولد: زنى كه از شوى پيشين فرزندى دارد.