شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٦١ - حمله بردن سگ بر كور گدا

بتابد و راه را براى او روشن كند. و آن كه راه را از چاه نمى‌شناسد نه از آن است كه قوت شناسايى بدو نداده‌اند بلكه از آن است كه نادانى خود را در نمى‌يابد.

ب ٢٣٥٩- ٢٣٥٥ خصم بين: اشارت است به فرو بردن زمين قارون را.

خَسف: فرو رفتن در زمين.

قارون: مالدارى در زمان موسى (ع)، كه نام او در قرآن كريم (قصص، ٧٦ و ٧٩) آمده است. قارون مالى فراوان اندوخته بود. گروهى ظاهر بين آرزو مى‌كردند چون او باشند.

موسى (ع) قارون را نصيحت مى‌كرد كه به راه خدا رود و او نمى‌پذيرفت و گستاخى را تا آن جا رسانيد كه زنى را رشوت داد تا در جمع اسرائيليان بگويد موسى (ع) با او در آميخته است. ليكن زن چنان نگفت و قارون را رسوا كرد. موسى (ع) در خشم شد و زمين را گفت تا او را فرو برد. قارون گفت تو با من چنين كنى كه پس از من مال مرا صاحب شوى. موسى (ع) زمين را گفت تا او و مال او را فرو برد.

رَجف كردن: لرزاندن.

دَعِىّ: حرامزاده.

يا أرض ابلعى: مأخوذ است از آيه‌ «وَ قِيلَ يا أَرْضُ ابْلَعِي ماءَكِ وَ يا سَماءُ أَقْلِعِي وَ غِيضَ الْماءُ وَ قُضِيَ الْأَمْرُ: گفته شد اى زمين آب خود فرو بر و اى آسمان باز گير (آبت را) و آب به زمين فرو رفت و كار گذشت.» (هود، ٤٤).

٨٦٤/ ١ نار: آتش.

خبير: آگاه.