تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٢٣٩ - آنچه در اين معانى بلفظ مختصر از آن حضرت روايت شده

(١) ١٨- مردى از او خواست كه در او تفرسى كند يا پندش دهد فرمود: مبادا مرا مدح كنى زيرا من خود را بهتر ميشناسم، يا مرا دروغگو شمارى زيرا دروغگو رأى و عقيده ندارد، يا كسى را در بر من غيبت كنى، آن مرد گفت اجازه بده بر گردم، فرمود: آرى هر گاه بخواهى.

(٢) ١٩- راستى هر كه عبادت خواهد براى آن خود را پاك و آماده كند، هر گاه مستحب بواجب زيان رساند آنها را ترك كنيد، يقين پناهگاه سلامتى است، هر كه دورى سفر را بياد آرد آماده گردد، خردمند بكسى كه از او اندرز خواهد دغلى نكند، ميان شما موعظه پرده عزت‌طلبى است، دانش عذر دانشجويان را از ميان برده، هر كه در شتاب گرفتار است مهلت خواهد، و هر كه مهلت دارد بتأخير و تعلل گذراند.

(٣) ٢٠- اى بنده‌هاى خدا از خدا بپرهيزيد، و در طلب بكوشيده و در برابر گريز باشيد، و بعمل شتابيد پيش از نقمتهاى عمر برانداز و مرگ لذت ويران كن. زيرا نعمت دنيا پايدار نيست و از آسيبش آسودگى نه و از بديهايش جلوگيرى نيست، فريبى است حايل سعادت، و تكيه‌گاهى است خميده. اى بنده‌هاى خدا از عبرتها پند گيريد، و از اثر گذشته‌ها متوجه شويد. از نعمتخوارگى بازايستيد و بپندها سود بريد. خدا بس است كه نگهدار باشد و ياور، و قرآن بس است كه حجت باشد و خصم در محشر، و بهشت براى ثواب بس است، و دوزخ براى كيفر و شكنجه.

(٤) ٢١- هر گاه يكى از شماها ببرادر خود برخورد بايد محل نور از پيشانى او را ببوسد (يعنى محل سجده).

(٥) ٢٢- روز عيد فطر بمردمى گذر كرد كه بازى ميكردند و ميخنديدند بالاى سرشان ايستاد و فرمود: