تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٥٢٧ - مناجات خدا عز و جل با موسى بن عمران

و رحمت ندارد، منم صاحب فضل بزرگ پناه خطاكاران و همنشين بيچارگان و آمرزشجوى گنهكاران، تو نسبت بمن در جاى پسنديده‌اى هستى، تو با دلى پاك و زبانى راستگو مرا بخوان و چنانت كه فرمودم باش و بدان چه از خودت نيست بر بنده‌هايم گردنفرازى مكن بمن نزديك شود كه من بتو نزديكم، من از تو چيزى نخواهم كه سنگينى و حملش تو را بيازارد، همانا از تو خواهم كه مرا بخوانى و من تو را اجابت كنم، و از من بخواهى بتو بدهم، و بمن تقرب جوئى بدان چه در حقيقت از خود من گرفتى و كمال تنزيلش بر منست.

(١) اى موسى بزمين بنگر كه بزودى گورت باشد، و ديده بآسمان بردار كه بالاى سر تو است و در آن ملك بزرگى است و تا در دنيائى بر خود گريه كن و از نابودى و مهلكه‌ها بترس و زيور و شكوفانى دنيايت فريب ندهد، بستم خشنود مباش و ستمگر مباش زيرا من در كمين ستمكارم تا داد ستم رسيده را از او بستانم.

اى موسى راستى مزد حسنه ده برابر است و سزاى يك سيئه نابوديست، بمن شرك مياور، روا نيست برايت كه بمن شرك آورى نزديك باش و محكم باش و بمانند شيفته بدان چه نزد من است مرا بخوان. آنكه از آنچه بد كرده پشيمانست زيرا روشنى روز سياهى شب را ببرد و همچنان حسنه سيئه را محو سازد، و تاريكى شب تابش روز را نابود كند و همچنان سيئه بر حسنه تازد و آن را سياه كند.

______________________________
١- در اين مناجات و مناجات بعد آنچه در مذمت و ترك دنيا آمده ظاهرش با تعاليم قرآن كريم وفق نميدهد. قرآن هيچ كجا دنيا را في حد نفسه مذمت ننموده بلكه تنها دنيا را غايت آمال و منتهاى آرزو و هدف قرار دادن مذمت نموده و محبت بعض دنيا يعنى محبت زن و فرزند را هم از آيات حكمت خود شمرده «خَلَقَ لَكُمْ مِنْ أَنْفُسِكُمْ أَزْواجاً ... وَ جَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً» «أَ رَضِيتُمْ بِالْحَياةِ الدُّنْيا مِنَ الْآخِرَةِ» «إِنَّ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا وَ رَضُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا». لذا مراد دنياى حرام است (مصحح)