تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٥٢٤ - مناجات خدا عز و جل با موسى بن عمران

را ضايع كند.

(١) اى موسى سائلى را كه نزدت آيد گرامى دار يا بخوشى جواب گو يا اندكى باو بده كه بسا جز انس و جان نزد تو آيند تا تو را بيازمايند كه چه كنى با آنچه‌ات عطا كرده‌ام و مواسات در آنچه منت دادم چگونه است، بزارى برايم خاشع باش، و با زمزمه كتاب آوازم ده، و بدان كه منت ميخوانم چنانچه آقا بنده‌اش را، تا بشرف مقامات برسى، و اين از بخشش منست بر تو و بر پدران گذشته‌ات.

اى موسى در هيچ حالم فراموش مكن و بفزونى مال دنيا شاد مباش زيرا فراموش كردن من دلها را سخت كند، و بهمراه فراوانى مال فراوانى گناهانست، زمين مطيع است (آسمان مطيع است) و درياها سر بفرمانند، هر كه نافرمانيم كند بدبخت است منم بخشاينده (مهربان) بخشاينده هر زمان، آورنده سختى پس از فراوانى و فراوانى پس از سختى، و آورنده پادشاهانى در پى پادشاهانى و ملكم دائم است و قائم و بى‌زوال، و چيزى بر من نهان نيست نه در زمين و نه در آسمان و چگونه چيزى بر من نهانست كه آغازش از آن من است و چگونه نيست همت تو متوجه آنچه كه نزد من است و بناچار بمن بازمى‌گردد.

اى موسى مرا پناه خود گير و گنجينه كارهاى خوبت نزد من نه، از من بترس و از ديگرى مترس، بازگشت بسوى منست.

اى موسى در توبه شتاب و گنه را پس انداز، و در نماز برابر من آرامى كن و بجز من اميدوار نباش، مرا سپر سختيها گير و دژ امور ناگوار مهم.