تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٥١٤ - نامه آن حضرت باسحاق بن اسماعيل نيشابورى

گمراه‌تر است. اى اسحاق مقصود نابينائى ديده نيست بلكه نابينائى دلهاى درون سينه است، و اينست معنى قول خدا در كتاب محكم خود از قول ظالم آنجا كه فرمايد (١٢٦- طه) پروردگارا چرا مرا كور محشور كردى با اينكه بينا بودم خدا فرمايد همچنين كه آيات ما بتو رسيد و تو فراموششان كردى امروز تو فراموشى- كدام آيت خدا بزرگتر است از حجت خدا بر خلقش و امين او در بلادش و گواه او بر عبادش. پس گذشتگان از پدران نخست او كه پيمبرانند و پدران ديگرش كه اوصيائند درود و رحمت و بركات خدا بر همه آنها.

(١) كجاها گمتان كردند و بكجاها چون چهارپايان رو آوريد؟!! از حق روگردانيد و بباطل با ايمان؟

و بنعمت خدا در ناسپاسى و كفران؟ يا از آن كسانيد كه ببعضى از كتاب خدا ايمان دارند و ببعضى كافرند، پاداش كسى كه چنين كند از شماها باشد يا از ديگران. نيست جز رسوائى در دنيا و عذاب طولانى در آخرت پاينده، و بخدا كه اينست رسوائى بزرگ.

راستى خدا كه از منت و رحمتش فرائضى بر شماها مقرر كرده براى نيازش بدانها نبوده بلكه براى مهرورزى او- كه نيست شايسته پرستشى جز او- با شما است تابد را از خوب جدا كند، و آنچه در درون داريد بيازمايد و آنچه در دل داريد امتحان كند تا برحمت خدا بر هم پيشدستى كنيد و در منازل بهشتى خود رقابت ورزيد، بر شما مقرر كرده است حج و عمره و بپاداشتن نماز و پرداخت زكاة و روزه و ولايت را، و درى هم بروى شما گشوده تا فرائض را بفهميد و كليد براى تحصيل آنها باشد، اگر محمد و اوصياء از فرزندانش نبود شماها سرگردان بوديد، و چون بهائم هيچ كدام از واجبات را