تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٥١٠ - و از آن حضرت كلمات قصارى در اين معانى روايت شده است

هر گاه از او عذر خواهى شود بپذيرد.

(١) ٢- متوكل نذر كرده بود كه اگر خدايش از بيمارى او عافيت بخشد مال بسيارى صدقه دهد و چون به شد از علماء اندازه مال بسيار را پرسيد باختلاف جواب گفتند و بحق معنا نرسيدند و اين مسأله را از ابو الحسن امام دهم پرسيد، فرمود هشتاد درهم صدقه دهد و دليلش را در پاسخ گفت: خدا به پيمبرش فرموده (٢٥- التوبه) هر آينه خدا شما را در موارد بسيار يارى كرده و ما غزوات پيغمبر را شمرديم تا هشتاد رسيده و خدا آن را كثير نام برده متوكل از اين بيان شاد شد و هشتاد درهم صدقه داد.

(٢) ٣- خدا را بقعه‌ها است كه دوست دارد در آنها بدرگاه او دعا شود و او باجابت رساند، و حائر حسين ٧ يكى از آنها است.

(٣) ٤- هر كه از خدا بپرهيزد از او بپرهيزند، و هر كه خدا را اطاعت كند اطاعت شود، و هر كه مطيع خدا است باك از خشم مخلوق ندارد، و هر كه خدا را بخشم آرد بايد يقين كند كه بخشم مخلوق دچار مى‌شود.

(٤) ٥- راستى خدا را وصف نشود جز بدان چه خودش خود را وصف كرده كجا وصف شود آنكه حواس از دركش عاجزند، و اوهام بدو نرسند، و تصورات بكنه او پى نبرند، و در ديده‌ها نگنجد، با همه نزديكيش دور است و با همه دوريش نزديك، چگونگى را پديد كرده، و چگونه نيست، و مكان را آفريده و مكانى ندارد، او از چگونگى و از مكان بر كنار است، يكتا است، يگانه است جل جلاله و تقدست اسمائه.

(٥) ٦- حسن بن مسعود گويد خدمت ابى الحسن على بن محمد ٧ رسيدم و انگشتم خراشيده بود