تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٥٠ - آنچه در مختصر اين معانى از آن حضرت روايت شده است

از آن، چگونه باشيد آنگاه كه معروف را منكر دانيد و منكر را معروف.

(١) ١٢٢- فرمود: چون فال بد زدى پيش برو و چون گمانى بردى قضاوت مكن و چون حسد بردى تجاوز منما.

(٢) ١٢٣- فرمود: از امتم نه چيز برداشته است: خطا، فراموشى و آنچه بر آن وادار شوند و آنچه ندانند و آنچه نتوانند و آنچه برايش بيچاره باشند و حسد و بد فالى و انديشه در وسوسه نسبت بآفرينش تا بلب و زبان نياورند.

(٣) ١٢٤- فرمود: كسى از شما براى اينكه خواب ديدن از او برداشته شده است غمنده نباشد زيرا هر گاه در دانش پاى بر جا شد خواب ديدن از او برداشته شود.

(٤) ١٢٥- فرمود: دو دسته از امتم هر گاه خوب باشند امتم خوبند و هر گاه بد باشند امتم بدند، عرض شد يا رسول اللَّه چه كسانند؛ فرمود: فقهاء و امراء.

(٥) ١٢٦- فرمود: كاملترين مردم در خرد بيمناكتر آنها است از خدا و فرمانبرتر براى او، و كم‌خردترين مردم بيمناكتر آنها است از سلطان و فرمانبرتر براى او.

(٦) ١٢٧- فرمود: همنشينى سه كس دل را بميراند: نشستن با اوباش، گفتگو با زنان و نشستن با توانگران.

(٧) ١٢٨- فرمود: هر گاه خدا بر امتى خشم كند و عذاب بر آنها فرو نياورد نرخهاشان گران مى‌شود و عمرهاشان كوتاه مى‌شود و بازرگانيشان سود ندهد و ميوه‌هاشان خوب نشود و جويهاشان پر آب نباشد و