تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٤٩٥ - نامه آن حضرت

كرده كه سكونت در آن موقتى است و او را خانه ابدى دگريست، و از اين خانه‌اش بدر خواهد برد بدان خانه ابدى كه ثواب و عقاب دائم دارند، و اگر بنده آنچه را بوى داده در آن راهى صرف كند كه او را فرموده است آن ثواب دائم را در آن خانه ابدى كه بدان جايش برد بوى دهد، و اگر آنچه را كه بوى داده در راهى كه غدقنش كرده صرف كند آن عقاب ابدى را در آن خانه جاويدان بوى روا دارد، آقا در اينجا حد معينى را مقرر نموده و آن نسبت بخانه موقتى نخست او است كه در دنيا بوى داده و مقرر كرده كه چون بنده باين حد رسد و آن مال را جابجا كند و با اينكه آقا هميشه و همه وقت مالك آن بنده و آن مال است وعده داده كه آن مال را از او نگيرد تا در اين خانه نخست باشد تا مدت سكناى مقرر خود را بسر رساند، و آقا باين قرار وفادار است زيرا موصوف بعدالت و وفاء و انصاف و حكمت است. آيا نبايد اگر اين بنده اين مال را در راهيكه باو فرمانداده صرف كند آقا هر آنچه‌اش از ثواب وعده داده وفا كند و باو تفضل كند كه در يك خانه نابودشدنى بكارش گماشته و ثواب طاعتش را نعمتى پاينده دهد در خانه پابرجا و ابدى؟.

(١) و اگر آن بنده آن مالى را كه آقا بوى داده در روزگار سكونت در خانه نخست در راهيكه غدقن كرده صرف كند، و مخالفت امر آقا را كند همچنين او را عقوبت جاويدانى كه بوى وعده شده بايست است و آقا در اين عقوبتش باو ستمى نكرده چون از پيش باو گفته و اعلام كرده و باو فهمانده و وفاء بوعده و تهديد بر او لازمست، و مولاى توانا و با تسلط بدين وصف است، اما مولى همان خدا جل و عز است و اما عبد همان آدميزاده آفريده است، و مال توانائى وسيع او است، و امتحانش اظهار حكمت و قدرت است، و خانه فانى همان دنيا است، و برخى از مالى كه مولا باو داده همان توانشى است كه آدميزاده دارد، و امورى كه خدا فرموده مال را در آن صرف كنند همان توانائى پيروى از پيمبران و اقرار بدان چه است كه‌