تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٣٧٦ - كلمات قصارى هم در اين معانى از آن حضرت روايت شده است

امر ميكند، دانا است بدان چه نهى ميكند، عادل است در آنچه امر ميكند و عادل است در آنچه نهى ميكند، با نرمش امر ميكند و با نرمش نهى ميكند.

(١) ٢٠- هر كه از سلطان جائز طالب فضل و احسانى شود و از او بلائى بيند اجر ندارد و بر آن صبر نتواند.

(٢) ٢١- خداوند بخششهائى بمردمى داد و شكرش نكردند و آن نعمتها و بال آنها شد، و مردمى را بمصيبتها گرفتار كرد و صبر كردند، و بلاها براى آنها نعمت شد.

(٣) ٢٢- صلاح حال زندگانى و معاشرت با هم يك پيمانه پريست كه دو سومش هوش و يك سومش ناديده گرفتن است.

(٤) ٢٣- انتقامجوئى بينوايان چه اندازه زشت است.

(٥) ٢٤- باو گفته شد مردانگى چيست؟ در پاسخ فرمود: خدا تو را در آنجا كه نهيت كرده نبيند و در آنجا كه فرمانت داده مفقودت ننگرد.

(٦) ٢٥- شكر كن هر كه را بتو نعمت داد، و نعمت بخش بر هر كه تو را شكر كرد. زيرا با شكر كردن نعمت زايل نشود، و اگر ناسپاسى كنى بجا نماند، شكر فزايش نعمت و امان از فقر است.

(٧) ٢٦- از دست رفتن حاجت بهتر است از درخواستش از نااهل، بدتر از مصيبت كج‌خوئى از آنست.

(٨) ٢٧- مردى از او خواست كه باو چيزى آموزد كه مايه رسيدن بخير دنيا و آخرت باشد و مختصر