تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٣٣ - سخنرانى آن حضرت در حجة الوداع

كه كسى را همبستر خود كه از آن شما است ننمايند، و كسى را كه بد داريد در خانه شما راه ندهند جز باجازه خود شما، و هرزگى نكنند و اگر اين كار را كردند خدا بشما اجازه داده كه بر آنها سخت گيريد و بستر آنها را ترك كنيد و آنها را بزنيد نه باندازه‌اى كه سخت و آزار دهنده باشد (يعنى زخمى يا ديگر گونى رنگ بشره پديد آيد) و هر گاه باز ايستادند و شما را اطاعت كردند بر شما است كه خوراك و پوشاك آنها را بدهيد باندازه متعارف، شما آنها را بعنوان سپرده خدا بر گرفتيد و بحكم كتاب خدا بر خود حلال كرديد در باره زنان از خدا بترسيد و در باره آنها خوب رفتار كنيد.

(١) أيا مردم همانا همه مؤمنان برادرند، مال برادر مؤمن بر او روا نيست مگر با دلخوشى او، آيا بامت رساندم؟ بار خدايا تو گواه باش. شما راه ارتجاع بكفر در پيش نگيريد تا يك ديگر را بكشيد زيرا من در ميان شما بيادگار گذاشتم آنچه را كه اگر بدان بگرويد هرگز گمراه نشويد و آن كتاب خداست و و عترت من، خاندان خود من است. آيا بامت رسانيدم؟ بار خدايا گواه باش.

أيا مردم راستى كه پروردگار شما يكى است، و پدر شما يكى، همه شماها از آدم هستيد و آدم از خاك است و گراميترين شماها نزد خدا با تقواترين شماها است، هيچ عربى را بر هيچ عجمى برترى نيست جز بتقوى. حالا آيا تبليغ كردم؟ همه گفتند آرى فرمود حاضر بغائب برساند.

أيا مردم راستى خداوند بهر وارثى بخشى از ميراث داده و وصيت در بيش از ثلث مال بر هيچ وارثى تنفيذ نشود. فرزند از آن فراش است و بهره زناكار سنك است، هر كه خود را بجز پدر خويش بندد و وابسته جز آقاى خود معرفى كند بر او باد لعنت خدا و فرشته‌ها و همه مردم، و نپذيرد خدا از او توبه و عوضى، بر شما باد درود و رحمت خداوند.