تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٣٠ - يك موعظه

گيرد، از گناهان ديرينش نترسد و در آينده عمرش از گناهان باز نايستد، از نيكى سستى كند و در آن كند باشد، و بدان كه از دستش رفته و ضايع شده اعتنا ندارد. اين ده خصلت است در وصف نادانى كه از عقل محروم است.

(١)

يك موعظه‌

(٢) مرا چيست؟ كه مى‌بينم دوستى دنيا بر بسيارى از مردم چيره شده تا آنجا كه گويا در اين دنيا مرگ بر جز آنان نوشته است، و گويا مسئول حق در اين دنيا ديگرانند و تا آنجا كه گزارش مردگان پيش از خود را بحساب مردمى مسافر ميگيرند كه بزودى نزد آنها برميگردند، آنها را بگور ميكنند و ميراثشان را ميخوريد و خود در جاى آنها جاويد ميمانيد؟!! هيهات هيهات، آيا آيندگان از گذشته‌ها پند نگيرند؟! هر پندى كه در كتاب خدا است ناديده گرفته و بدست فراموشى سپردند، و از سرانجام بد هر كار ناروا آسوده زيستند، و از نزول هيچ آسيب و از بروز هيچ ناگوارى نهراسيدند.

خوشا بر كسى كه ترس از خدايش از ترس مردم باز دارد، خوشا بر كسى كه كسبش پاك است و نهادش خوب و آشكارش نيك و سرشتش درست است، خوشا بر كسى كه ما زاد دارائيش را انفاق كند و از گفتار زيادى باز گيرد، خوشا بر كسى كه براى خدا عز ذكره تواضع كند و از حلال دنيا هم كناره گير باشد بى‌آنكه از سنت من روى برگرداند و آنكه از خوبى و تازگى دنيا دست بدارد بى‌آنكه از روش من بسوى ديگر بگردد (يعنى رياضتهاى نامشروع را مرتكب نشود مانند هندوها و دراويش) و پس از من پيرو