تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٢٨٢ - نامه آن حضرت

آنگاه كه فرموده (١٨٤- آل عمران) بايد آن را براى مردم بيان كنيد و نهان نداريد و بدان كه كمترين كتمان حق و سبكترين بارى كه بر دوش دارى اينست كه بوحشت ظالم انس گرفتى و راه گمراهى را با نزديكى خودت بدو و اجابت دعوت او برايش هموار كردى، وه چه ميترسم كه فرداى قيامت بهمراه خائنان گرفتار گناه خود باشى و از اينكه هر چه بگيرى براى اعانت با ظلمه مسئول از آن باشى، تو مالى را گرفتى كه از ان تو نيست از آن دستى كه گرفتى و بكسى نزديك شدى كه باحدى حق او را رد نكرده و تو هم با تقرب باو هيچ باطلى را رد نكردى، تو دوست داشتى كسيرا كه با خدا ميجنگد، آيا چنان نيست كه تو را دعوت كردند و قطبى ساختند براى چرخاندن ستم خود و تو را پل ساختند تا از آن ببلا عبور كنند و تو را نردبان گمراهى خود نمودند و براه خود رفتند، تو را در باره علماء آل محمد بشك انداختند و بوسيله تو دل جهال را براى خود صيد كردند و اخص وزيران و نيرومندترين يارانشان باندازه تو روپوش بر فساد آنها ننهاد و دل خاصه و عامه را بسوى آنها جلب نكرد، چه بسيار كم بتو مزد دادند در برابر آنچه از تو گرفتند و چه گرفتند و چه كم براى تو آباد كردند، و چگونه باشد آنچه بر تو خراب كردند، و خود را بپا ديگرى برايت آن را نپايد، و چون مرد مسئولى خود را محاسبه كن (١) و ببين چگونه قدردانى كنى از كسى كه بتو غذا داده و علم آموخته خرد يا كلان وه چه ميترسم كه تو از آنان باشى كه خدا در قرآنش فرمايد (١٦٨- الاعراف) بجاى آنها جانشينانى ماندند كه كتاب را بارث بردند و بدنبال كالاى پست اين دنيا رفتند و ميگويند بزودى براى ما آمرزش رسد- تو در خانه اقامت نيستى، تو در خانه‌اى هستى كه اعلام كوچيدن در داده، مرد پس از مرگ همسالانش چه اندازه زنده ميماند؟ خوشا بر كسى كه در دنيا از مرگ بترسد و بدا بر كسى كه بميرد و گناهانش پس از او بمانند.