تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٢١٨ - و كلمات قصارى در اين معانى كه از آن حضرت روايت شده

(١) ١١١- خوشا بر كسى كه در طاعت خدا با مردم الفت گيرد و با او الفت گيرند.

(٢) ١١٢- از حقيقت ايمانست كه بنده خدا راستگوئى را شيوه خود سازد تا از دروغ در آنجا هم كه سود دارد نفرت كند، و نبايد مرد گفتار خود را علم خود را بشمارد.

(٣) ١١٣- امانت را بپردازيد گر چه بكشنده فرزندان پيمبران باشد.

(٤) ١١٤- تقوى بنياد و اصل ايمانست.

(٥) ١١٥- هلا زبونى در طاعت خدا نزديكتر است بعزت از همكارى در معصيت.

(٦) ١١٦- مال و فرزند كشت دنيا باشند و كار خوب همه كشت آخرتند و خدا براى مردمى هر دو را فراهم كرده.

(٧) ١١٧- در تورات دو صحيفه نوشته است يكى اينكه هر كه بر دنيا غمنده شود بقضاى خدا ناراضى است، و هر مؤمنى مصيبت خود را بمخالف دينش شكوه كند از پروردگارش بدشمنش شكوه كرده، هر كه براى توانگرى بطمع مالش تواضع كند دو ثلث دينش رفته، هر كه قرآن خوانده و مرده و بدوزخ رفته از آنها است كه آيات خدا را بمسخره گرفته، فرمود: در صحيفه ديگريست كه: هر كه مشورت نكند پشيمانست و هر كه مال جمع كند هلاك است و فقر مرگ اكبر است.

(٨) ١١٨- دل انسان زبان او است و خردش دين او و مردانگيش بلياقت او، و روزى قسمت شده است‌