تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٢٠٤ - و كلمات قصارى در اين معانى كه از آن حضرت روايت شده

(١) ٣٣- هر كه تواند خود را از چهار چيز نگهدارد شايسته است كه هرگز بد نبيند، گفته شد كه آنها چه‌اند؟ فرمود شتاب و لجبازى و خود بينى و سستى.

(٢) ٣٤- كارها بر سه گونه است، واجبات و فضائل و معاصى هر واجبى بامر خدا و خواست او و رضاى او و علم و تقدير او است بنده آنها را بكار بندد از عذاب خدا بوسيله آن نجات يابد، و أما فضائل مورد امر حتمى خدا نيستند ولى بخواست او و رضاى او و بعلم و تقدير اويند بنده آنها را بكار بندد و ثواب برد، و اما معاصى مورد امر و مشيت خدا و رضاى او نيستند ولى بعلم او و تقدير اويند كه آنها را در وقت خود اندازه گرفته و بنده باختيار خود مرتكب آنها گردد و خدايش بر آنها عقاب كند زيرا او را از آنها نهى كرده و او باز نايستاده.

(٣) ٣٥- أيا مردم راستى خدا را در هر نعمتى كه داده حقى است هر كه ادا كند فزونش سازد و هر كه كوتاهى كند خود را در خطر زوال نعمت و تعجيل در عقوبت انداخته. بايد خدا شما را در باره نعمت هراسان بيند چونان كه در باره گناهان ترسان بيند.

(٤) ٣٦- هر كه دست تنك شد و نپنداشت كه اين از لطف خدا است باو يك آرزو را ضايع كرده و هر كه وسعت در مال يافت و نپندارد كه اين يك غافلگيرى از خدا است نسبت باو در جاى ترسناكى آسوده مانده.

(٥) ٣٧- أيا مردم از خدا يقين خواهش كنيد و روى بعافيت آريد زيرا والاترين نعمت عافيت است‌