علم سلوک - فضلى، على - الصفحة ١٨٤ - الف) معرفت توحيدى
فارق الاشياء لا على اختلاف الأماكن و يكون فيها لا على وجه الممازجة
؛[١] خدا از اشيا جداست؛ نه به صورت جدايى مكانى و در اشياست؛ نه بهگونه اختلاط.
سبق في العلوّ فلا شيء أعلي منه و قرب في الدنوّ فلا شيء أقرب منه و فلا استعلاؤهُ باعدهُ عن شيء من خلقه و لا قُرُبهُ ساواهم في المكان به؛[٢]
در والايى و برترى از همه پيشى گرفته، پس برتر از او چيزى نيست و آنچنان به آفريدهها نزديك است كه از او نزديكتر چيزى نمىتواند باشد. استعلا و برترى او را از هيچ آفريدهاى مباين و دور نمىسازد و نزديكى او با پديدهها، او را در مكان مساوى و همطراز چيزى قرار نداده است.
فسبحانك ملأت كل شيء و باينت كل شيء
؛[٣] خداوندا! منزهى تو؛ هر چيزى را پركردى و از هر چيزى مباين و دورى.
علا فقرب و دنا فبعد؛[٤]
خداى سبحان در مرتبه بالاست، پس نزديك است و در مرتبه زيرين است، پس دور است.
امامصادق (ع):
فالله تبارك و تعالي داخل فى كل مكان و خارج من كل شىء ... لا اله الا هو العلي العظيم و هو اللطيف الخبير
؛[٥] خداى تبارك و تعالى در هر مكانى داخل است و از هر چيزى خارج. خدايى جز خداى بلندمرتبه بزرگ نيست و او لطيف آگاه است.
[١] - محمد بن يعقوب كلينى، كافى، ج ٨، ص ١٨.
[٢] - نهجالبلاغه، خطبه ٤٩، ص ١٠٠.
[٣] - محمدباقر مجلسى، بحارالأنوار، ج ٢٥، ص ٢٨.
[٤] - محمد بن يعقوب كلينى، الأصول من الكافى، ج ١، ص ١١٤.
[٥] - همان، ص ١٢٥.