علم سلوک - فضلى، على - الصفحة ٨٠ - ٢ دسته تطبيق و پردازش دينى
موارد زيادى واژه «
روينا عن اهلالبيت»[١]
وگاهى
«رواه اهلالبيت»[٢]
را بهكار برده و از ذكر نام امام معصوم و منابع نقل خوددارى نموده و با اعتراف به وجود سند روايت، از ذكر سلسله سند خود ابا كرده است.[٣]
روش وى به خلاف روش ابوعبدالرحمن سلمى است كه در آثار خويش، نام اهلبيت عصمت، مانند امام سجاد (ع)[٤] را ذكر كرده و حتى در بخش عظيمى از حقائقالتفسير خود، سخنان امامصادق (ع) را روايت كرده است كه اين باب ديگرى براى رسوخ انديشه اهلبيت : به حوزه عرفان بوده است. سلمى افزون بر آن، گاهى سلسله سند معنعن روايت خويش را نيز بيان كرده است؛ براى مثال، روايتى را با اين سند از امامصادق (ع) نقل كرده است: ابوعبدالله احمدبن عطاى رودبارى از علىبن عبدالله عباسى از حسنبن سعد از محمدبن ابىعمير از هشامبن سالم از امامصادق (ع).[٥] نيز روايتى را با اين سند از امامرضا (ع) نقل كرده است: منصوربن عبدالله از ابوالقاسم اسكندرى از ابوجعفر مالطى از امامرضا (ع).[٦]
ابوطالب مكى در فصل سى و دوم كه فصل بلندى است، به ترسيم ترتيبى منازل سلوكى پرداخته است؛ گرچه پيشتر از برخى مسايل سلوكى، مانند كيستى مريد و چيستى خواطر قلبى نيز پرده برداشته است. آن منازل به ترتيب عبارتند از: توبه، صبر، شكر، رجا، خوف، زهد، توكل، رضا و محبت. به ديده وى، همه اعمال
[١] - همان، ص ١٣٢، ٢٧٤، ٣٣٢ و ٤٢١.
[٢] - همان، ج ٢، ص ٢٤٥.
[٣] - همان، ج ١، ص ١٩٩.
[٤] - ابوعبدالرحمن سلمى، مجموعه آثار، ج ٢، ص ٤٢٦.
[٥] - همو، طبقات الصوفية، ص ٣٧٠.
[٦] - روزبهان بقلى، عرائس البيان، ج ١، ص ٦١، ٦٢ و ٧٠.