علم سلوک - فضلى، على - الصفحة ١٣١ - ج) سلوك سائلانه
او مىبيند؛ «اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ.»[١]
بنابراين عاشقان در سلوك عاشقانه، ميان عشوهگرىهاى دنيا و خدا، دلبهخدا سپردند و با ناز و كرشمههاى خدا دلباخته او گشتهاند. آنان براى اين دلباختگى عاشقانه، در حوزه معرفت به شناخت كمالات و اسماىحسناى خداتأكيد و حشر حبّى ورزيدهاند و در حوزه عمل، سه اصل تصفيه دل، تزيين دلو عشقى با خداى معشوق را بهعنوان اصول سلوكى مسلك عشق برگزيدهاند.
ج) سلوك سائلانه
از ميراثهاى گرانبهايى كه در سيره طريقتى پيشوايان معصوم : بهگونهاى برجسته به چشم مىآيد، سنت مناجات، دعا و مسئلت است. اين سنت اندكاندك در سنتهاى سلوكى عرفاى سترگ، مانند ابوطالب مكى سر در آورده و از قرن ششم به بعد، با تلاش بزرگانى چون سيد بن طاوس در فلاح السائل، إقبال الأعمال و مهج الدعوات و ابنفهد حلى در عُدة الداعى به اوج خود رسيده است. يادآورى اين نكته ضرورى است كه اين تلاشها امروزه نيز در دو اثر استاد حسنزاده آملى به نامهاى نورٌ على نور و صحيفه زبرجديه مشاهده مىشود.
به ديده رهپويان مسلك سائلانه و دعامنشانه، دل صحنه كارزار نفس و خداىسبحان است؛ نفسى كه ذاتاً متكبر و مستكبر است. متكبرى خودنگر وبزرگبين كه مستانه خود را در مسير زندگى و حتى مواقع اضطرار، از خداىسبحان بىنياز مىپندارد و مستكبرانه از خداى جهانيان روى مىگرداند؛ امابهفرموده امام باقر (ع) خداى سبحان، تكبر را بسيار دشمن داشته و آدمى
[١] - نور( ٢٤): ٣٥.