ترجمه اصول کافي شيخ کليني

(١)

فهرست مطالب

٧ ص

باب ناچارى و نيازمندى به امام حجت

١٥ ص

(٤)

باب طبقات انبياء و رسل

٣٩ ص

(٥)

باب فرق ميان رسول و نبى و محدث

٤٣ ص

(٦)

باب در اينكه اتمام حجت از طرف خدا بر خلقش ميسر نباشد جز به وجود امام

٤٩ ص

(٧)

باب در اينكه زمين بىحجت نماند

٥١ ص

(٨)

باب در اينكه اگر روى زمين جز دو مرد نباشند بايد يكى از آنها امام باشد

٥٧ ص

(٩)

باب شناسائى امام و مراجعه به امام

٥٩ ص

(١٠)

باب لزوم طاعت ائمه(ع)

٧٥ ص

(١١)

باب در باره اينكه امامان گواهان خداى عز و جل هستند بر خلق او

٨٩ ص

(١٢)

باب در اينكه ائمه(ع) همان رهبرانند

٩٣ ص

(١٣)

باب در اينكه ائمه(ع) از طرف خدا ولى امر و خزانه دار علم او هستند

٩٧ ص

(١٤)

باب در اينكه ائمه(ع) خلفاء خدايند در زمين و باب توجه به حضرت اويند

١٠١ ص

(١٥)

باب در اينكه ائمه(ع) نور خدا عز و جل هستند

١٠٣ ص

(١٦)

باب در اينكه ائمه(ع) هم ايشان اركان زمينند

١٠٩ ص

(١٧)

باب نادر جامع در فضل امامت و صفات آن

١١٧ ص

(١٨)

باب در اينكه ائمه(ع) همان مردم مورد حسدند كه خدا عز و جل در كتاب خود ياد كرده است

١٣٧ ص

(١٩)

باب در اينكه ائمه همان علاماتى هستند كه خداى عز و جل در قرآن ذكر كرده است

١٤٣ ص

(٢٠)

باب در اينكه مقصود از آياتى كه خدا در قرآن ذكر كرده ائمه(ع) هستند

١٤٥ ص

(٢١)

باب در آنچه خداى عز و جل و رسولش نسبت به همراهى با ائمه واجب دانستهاند

١٤٧ ص

(٢٢)

باب مقصود از اهل ذكر در قرآن كه خدا مردم را به پرسش از آنها فرمان داده، ائمه(ع) هستند

١٥٣ ص

(٢٣)

باب در اينكه مقصود از عالم و دانا در قرآن همان ائمه(ع) هستند

١٦١ ص

(٢٤)

باب در اينكه راسخين در علم، ائمه(ع) هستند

١٦٣ ص

(٢٥)

باب در اينكه علم به ائمه داده شده و در سينه آنها ثبت است

١٦٥ ص

(٢٦)

باب در اينكه برگزيدههاى خدا كه قرآن را ارث به آنها داده، ائمه(ع) اند

١٦٧ ص

(٢٧)

باب در اينكه قرآن دو امام معرفى كرده امامى كه به خدا مىخواند و امامى كه به دوزخ مىراند

١٧١ ص

(٢٨)

باب در اينكه قرآن به امام راهنمائى مىكند

١٧٣ ص

(٢٩)

باب در اينكه نعمتى را كه خدا در قرآن ياد كرده است ائمه(ع) هستند

١٧٥ ص

(٣٠)

باب در اينكه مقصود از متوسمين كه خدا در قرآن فرموده است ائمه(ع) هستند و راه حق در آنها پا برجا است

١٧٧ ص

(٣١)

باب عرض اعمال بر پيغمبر(ص) و ائمه(ع)

١٨١ ص

(٣٢)

باب در اينكه روشى كه ترغيب شده است بر آن پايدار ماند ولايت على بن أبى طالب(ع) است

١٨٥ ص

(٣٣)

باب در اينكه ائمه(ع) معدن علم و شجره نبوت و مختلف ملائكهاند

١٨٧ ص

(٣٤)

باب در اينكه ائمه(ع) وارثان علم هستند يكى به ديگرى علم را به ارث دهد

١٨٩ ص

(٣٥)

باب در اينكه ائمه و ارث پيغمبر و همه انبياء و اوصياء پيشين باشند

١٩٣ ص

(٣٦)

باب در اينكه همه كتب نازله از خدا نزد ائمه بوده و با هر زبانى كه بوده آن را مىدانستند

٢٠٣ ص

(٣٧)

باب در اينكه همه قرآن را جز ائمه(ع) جمع نكردند و آنان همه آن را مىدانند

٢٠٧ ص

(٣٨)

باب آنچه از اسم اعظم به ائمه(ع) عطا شده است

٢١١ ص

(٣٩)

باب آنچه از آيات پيغمبران نزد ائمه(ع) است

٢١٥ ص

(٤٠)

باب آنچه از سلاح رسول خدا(ص) و متاع وى نزد ائمه(ع) است

٢١٩ ص

(٤١)

باب در اينكه سلاح رسول خدا(ص) نمونه تابوت است در بنى اسرائيل

٢٣١ ص

(٤٢)

باب كه در آن ذكرى از صحيفه و جفر و جامعه و مصحف فاطمه(ع) است

٢٣٣ ص

(٤٣)

باب در شأن إنا أنزلناه في ليلة القدر و تفسير آن

٢٤٥ ص

(٤٤)

باب در اينكه ائمه هر شب جمعه افزايش رتبه علمى دارند

٢٨٣ ص

(٤٥)

باب در اينكه اگر به علم ائمه افزوده نشود آنچه دارند به پايان رسد

٢٨٥ ص

(٤٦)

باب در اينكه ائمه(ع) همه علوم ملائكه و انبياء و رسل(ع) را مىدانند

٢٨٩ ص

(٤٧)

باب نادر در آن ذكرى از غيب است

٢٩١ ص

(٤٨)

باب در اينكه ائمه هر گاه مىخواستند بدانند مىدانستند

٢٩٧ ص

(٤٩)

باب در اينكه ائمه مىدانند كى مىميرند و نميرند جز به اختيار خود

٢٩٩ ص

(٥٠)

باب در اين كه ائمه(ع) هر چه بوده و هر چه مى باشد مىدانند و آن كه چيزى بر آنها نهان نماند

٣٠٥ ص

(٥١)

باب در اينكه خدا عز و جل هيچ علمى به پيغمبرش نداده جز آنكه به وى امر كرده تا آن را به امير المؤمنين بياموزد و وى در علم او شريك است

٣١٣ ص

(٥٢)

باب جهات علوم ائمه(ع)

٣١٥ ص

(٥٣)

باب اگر راز ائمه حفظ مىشد، به هر مردى از همه سود و زيانش خبر مىدادند

٣١٩ ص

(٥٤)

باب تفويض در امر دين به رسول خدا(ص) و ائمه(ع)

٣٢١ ص

(٥٥)

باب در اينكه ائمه به كدام از گذشتگان مىمانند و بدى اطلاق پيغمبرى بر آن

٣٣٣ ص

(٥٦)

باب در اينكه ائمه(از غيب) حديث دريابند و الهام گيرند

٣٣٧ ص

(٥٧)

باب ذكر نيروهاى معنوى و روحى كه در ائمه بوده است

٣٤٣ ص

(٥٨)

باب روحى كه خدا بدان، ائمه را حفظ مىكند

٣٤٧ ص

(٥٩)

باب وقتى كه امام همه علوم امام پيش از خود را مىداند

٣٥١ ص

(٦٠)

باب در اين كه ائمه(ع) در علم و شجاعت و وجوب طاعت برابرند

٣٥٣ ص

(٦١)

باب در اين كه امام، امام بعد از خود را مى شناسد و قول خدا عز و جل «به راستى خدا به شما فرمان مىدهد كه امانات را به اهلش بپردازيد» در باره آنها است

٣٥٥ ص

(٦٢)

باب در اينكه عهد امامت نسبت به هر يك از ائمه از طرف خدا اعلام شده است

٣٦١ ص

(٦٣)

باب در اينكه ائمه(ع) كارى نكرده و نكنند مگر به فرمان از طرف خدا تعالى و دستور او و از آن تجاوز ننمايند

٣٦٧ ص

(٦٤)

باب امورى كه موجب حجت و دليل بر امامت امام مىشوند

٣٨١ ص

(٦٥)

باب اثبات امامت در اعقاب و سلب آن از برگشت به برادر و عم و خويشان ديگر

٣٨٧ ص

(٦٦)

باب آنچه نص از خدا عز و جل و رسولش صادر شده بر ائمه يكى بعد از ديگرى

٣٨٩ ص

(٦٧)

باب اشاره و نص بر امير المؤمنين(ع)

٤٠٩ ص

(٦٨)

باب اشاره و نص بر حسن بن على(ع)(امام دوم)

٤٢٧ ص

(٦٩)

باب اشاره و نص بر حسين بن على(ع)

٤٣٧ ص

(٧٠)

متن وصيت امام حسن(ع)

٤٣٩ ص

(٧١)

باب اشاره و نص بر على بن الحسين(ع)

٤٤٩ ص

(٧٢)

باب اشاره و نص بر ابى جعفر(ع) امام پنجم

٤٥٣ ص

(٧٣)

باب اشاره و نص بر ابى عبد الله جعفر بن محمد الصادق(ع)

٤٥٧ ص

(٧٤)

باب اشاره و نص بر ابى الحسن موسى(ع)

٤٦٣ ص

(٧٥)

باب اشاره و نص بر ابى الحسن الرضا(ع)

٤٧٥ ص

(٧٦)

باب اشاره و نص بر ابى جعفر دوم امام محمد تقى(ع)

٥٠٧ ص

(٧٧)

باب اشاره و نص بر ابى الحسن سوم امام على نقى(ع)

٥١٩ ص

(٧٨)

باب اشاره و نص بر أبى محمد امام حسن عسگرى(ع)

٥٢٥ ص

(٧٩)

باب اشاره و نص بر صاحب الدار(ع) امام عصر عجل الله فرجه

٥٣٥ ص

(٨٠)

باب در نام كسانى كه او را ديدهاند

٥٣٩ ص

(٨١)

باب در نهى از اسم

٥٤٩ ص

(٨٢)

باب نادرى است در باره غيبت

٥٥١ ص

(٨٣)

باب در امر غيبت امام عصر(ع)

٥٥٩ ص

(٨٤)

باب در وجه امتياز دعوى حقگو و باطل جو در امر امامت

1 - غيب از سطح ادراك عمومى

٧٨١ ص

(٨٨)

2 - غيب از نظر فن و دانش

٧٨٣ ص

(٨٩)

3 - غيب از نظر تفكر و رياضت

ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٨ - فهرست مطالب

باب در اينكه ائمه (ع) همان رهبرانند ٩٣

باب در اينكه ائمه (ع) از طرف خدا ولى امر و خزانه دار علم او هستند ٩٧

باب در اينكه ائمه (ع) خلفاء خدايند در زمين و باب توجه به حضرت اويند ١٠١

باب در اينكه ائمه (ع) نور خدا عز و جل هستند ١٠٣

باب در اينكه ائمه (ع) هم ايشان اركان زمينند ١٠٩

باب نادر جامع در فضل امامت و صفات آن ١١٧

باب در اينكه ائمه (ع) همان مردم مورد حسدند كه خدا عز و جل در كتاب خود ياد كرده است ١٣٧

باب در اينكه ائمه همان علاماتى هستند كه خداى عز و جل در قرآن ذكر كرده است ١٤٣

باب در اينكه مقصود از آياتى كه خدا در قرآن ذكر كرده ائمه (ع) هستند ١٤٥

باب در آنچه خداى عز و جل و رسولش نسبت به همراهى با ائمه واجب دانسته‌اند ١٤٧

باب مقصود از اهل ذكر در قرآن كه خدا مردم را به پرسش از آنها فرمان داده، ائمه (ع) هستند ١٥٣

باب در اينكه مقصود از عالِم و دانا در قرآن همان ائمه (ع) هستند ١٦١

باب در اينكه راسخين در علم، ائمه (ع) هستند ١٦٣