ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٠٨ - شرحها

حاضر است.

٢- كلمه شاهد در قرآن:

١- بر شخص پيغمبر اسلام اطلاق شده است (٥٥ سوره احزاب):

«أيا پيغمبر، ما تو را شاهد و مژده بخش و بيم دهنده فرستاديم».

٢- بر امت اسلام هم اطلاق شده.

٣- بر گواهانى هم در محشر برابر پيغمبران اطلاق شده (٦٩ سوره زمر): «بياورند پيغمبران و شهداء را».

٤- و در اين اخبار يكى از صفات امامان بر حق شمرده شده است.

وصف شاهد در پيغمبران و امامان به اعتبار معانى زير است:

١- آنچه را نسبت به تكاليف مردم دريافت مى‌كنند بر اساس يقين و شبيه معاينه است چنانچه شهادت شاهد در قضاوت بايد بر اساس معاينه و يقين دريافت شده باشد و اين معنى در آيه ٥٥ سوره احزاب كه پس از توصيف پيغمبر به شاهد او را مژده بخش و بيم ده وصف كرده و روشن است و در حقيقت مقصود اين است كه تو آنچه را به امت مژده دهى يا از آنچه آنها را بيم دهى معاينه كردى و بطور يقين دريافت نمودى.

٢- شهادت مسئوليت آور است نسبت به كسى كه بر عليه او است و چون پيغمبران از طرف خدا اعلام تكليف به امت مى‌كنند نسبت به آنها شاهد بر عليه محسوبند، يعنى در زمينه مخالفت آنها، كيفر بوسيله تبليغ پيغمبران ثابت مى‌شود و پيغمبران به اين اعتبار شاهد بر امت محسوبند.

٣- پيغمبران از بد كارى امت خود كم يا بيش مطلع مى‌شوند و در قيامت به بد كارى‌هاى آنها گواهى مى‌دهند چنانچه در اخبارى وارد است كه نامه عمل امت را در هر هفته به نظر پيغمبر مى‌رسانند.

اطلاق شاهد به همه اين معانى بر ائمه صادق است چنانچه از اخبار اين باب هم كاملا روشن است و قابل تحقق، و اخبارى هم دارد و باقى مى‌ماند