ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٨١ - باب امورى كه موجب حجت و دليل بر امامت امام مىشوند

دادى و اجازه يارى كردن حسين را دادى، ما فرود آمديم و تو جان او را گرفتى، خدا به آنها وحى كرد كه: بر سر قبر او بمانيد تا او را ببينيد كه بيرون آمده و او را يارى كنيد و اكنون بر او گريه كنيد و گريه كنيد بر اينكه فرصتِ يارى او از دست شما رفت، زيرا مخصوص به يارى كردن او شده‌ايد و بر گريستن در مصيبت او، فرشته‌ها به عزادارى امام حسين گريستند و از غمِ از دست رفتن يارى آن حضرت هم مى‌گريند و چون از قبر بر آيد (در دوران رجعت) از ياران او باشند.

باب امورى كه موجب حجت و دليل بر امامتِ امام مى‌شوند

١- ابن ابى نصر گويد: به امام رضا (ع) گفتم: وقتى كه امام بميرد با چه امام بعد از او شناخته شود؟ فرمود: امام نشانه‌ها دارد:

يكى اينكه بزرگترين پسرهاى پدر خود مى‌باشد و داراى فضيلت و وصيت است و معروف است به طورى كه يك شتر سوار كه از خارج وارد شهر مى‌شود، مى‌پرسد: فلان امام به كه وصيت كرده؟

مى‌گويند: به فلانى، و سلاح در ميان ما چون تابوت است در ميان بنى اسرائيل و امامت به همراه سلاح است هر جا كه باشد.

٢- عبد الأعلى گويد: به امام صادق (ع) گفتم: آن كه به ناحق بر مسند امامت جسته و مدعى آن است چه دليلى بر رد او است؟ فرمود: از احكام حلال و حرام از وى پرسند، سپس رو به من كرد و فرمود: سه دليل هست كه در كسى جمع نباشد جز اين كه‌