ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٥٣ - باب مقصود از اهل ذكر در قرآن كه خدا مردم را به پرسش از آنها فرمان داده، ائمه(ع) هستند

پيروزى و كمك و كاميابى و بركت و كرامت و آمرزش و خوشى و توانگرى و مژده و رضوان و تقرب و يارى و تمكن و اميدوارى و دوستى از طرف خداى عز و جل از آن كسى است كه پيرو و دوست على باشد و بدو اقتداء كند و از دشمنش بيزار باشد و فضل او را بپذيرد و هم فضل اوصياء پس از او را، بر من لازم است كه آنها را در شفاعت خود در آورم و بر پروردگارم تبارك و تعالى سزاوار است كه شفاعت مرا در باره آنها بپذيرد، زيرا آنان پيروان منند و هر كه پيرو من باشد، به راستى كه او از من است.

باب مقصود از اهل ذكر در قرآن كه خدا مردم را به پرسش از آنها فرمان داده، ائمه (ع) هستند

١- امام باقر (ع) در تفسير قول خداى عز و جل (٤٣ سوره نحل): «اگر تا حال نمى‌دانستيد از اهل ذكر بپرسيد» فرمود كه: رسول خدا (ص) فرمود: ذكر منم و ائمه اهل ذكرند. و در تفسير قول خداى عز و جل (٤٤ سوره زخرف): «و به راستى آن ذكر است براى تو و تبار تو و آنها در آينده مسئولند» امام باقر (ع) فرمود: ما تبار اوئيم و ما مسئوليم.