ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٤٩ - باب در آنچه خداى عز و جل و رسولش نسبت به همراهى با ائمه واجب دانستهاند

پس از وى اقتداء كند زيرا آنها عترت منند كه از گِل من آفريده شدند، بار خدايا فهم و دانشم را به آنها روزى كن، واى بر آن كسانى كه از امتم مخالف آنها باشند، خدايا شفاعت مرا به آنها مرسان.

٤- ابى حمزه ثمالى گويد: شنيدم امام باقر (ع) مى‌فرمود كه: رسول خدا (ص) فرمود: به راستى خداى تبارك و تعالى مى فرمايد: حجت من تمام است بر بدبختان از امت تو، آن كسانى كه ولايت و پيروى از على (ع) را ترك كردند و به دشمنانش پيوستند و فضل او را منكر شدند و فضل اوصياء پس از او را زيرا فضيلت تو فضيلت آنها است و طاعت تو طاعت آنها است، حقى كه تو دارى حق آنها است و نافرمانى تو چون نافرمانى آنها است و هم آنها ائمه رهبرند پس از تو، روح تو است كه در كالبد آنها است و روح تو همان است كه از طرف پروردگارت در كالبد تو است و هم ايشان خاندان تواند كه از گِل تو سرشته شده و از گوشت و خونت باز گرفته شدند، محققاً خدا روش تو و روش پيغمبران پيش از تو را در وجود آنان مجرى ساخته و هم ايشان پس از تو خزانه داران علم منند، بر من بايست است، من آنها را زبده كردم و برگزيدم و پاك ساختم و پسنديدم، هر كه دوستشان دارد و از آنها پيروى كند و فضيلت آنها را بپذيرد ناجى است، محققاً جبرئيل نام آنها و نام پدران آنها و دوستان آنها و پذيرنده‌هاى فضيلت آنها را براى من آورده است.

٥- ابان بن تغلب گويد: شنيدم امام صادق (ع) مى‌فرمود: