اصول فقه نوين - اراکی، محسن - الصفحة ١٩٨ - اشكال اين بيان

نكته ديگر اينكه، همان گونه كه در وضع خصوص هيئت، ماده «ف. ع. ل» به عنوان ماده بى معنايى كه صرفاً به منظور ارائه هيئت به كار گرفته شده در نظر گرفته مى‌شود و هيچ معناى خاصى از آن اراده نمى‌شود و بر هيچ معنايى دلالت ندارد، همين‌طور در وضع مخصوص ماده، هيئت مصدرى «ضَرْب» در نظر گرفته شده بدون آنكه- در اين استعمال- معناى خاصى از آن مقصود باشد، على هذا مى‌توان گفت: همان گونه كه ماده كلماتى نظير: «فَعَلَ» و «فاعلٌ» و «مفعولٌ» و ... صرفاً به منظور ارائه هيئت به كار رفته و نه به مقصود ارائه معناى ماده «ف. ع. ل». از هيئت «ضرْب» نيز در آنجا كه گفته مى‌شود «ضَرْب» صرفاً ارائه ماده كلماتى نظير ضارب و مضروب مقصود است و معناى خاصى از آن اراده نمى‌شود.

اينك كه مباحث چهارگانه وضع (يعنى: حقيقت وضع، چگونگى تأثير وضع در پيدايش رابطه دلالت بين لفظ و معنا و اينكه: واضع كيست؟ و اقسام وضع) به پايان رسيد، نوبت آن است كه به مبحث دوم از مباحث مربوط به دلالت وضعى لفظى بپردازيم: