موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٢٩ - فصل دوم در بيان مراتب صبر است

اگر خدا صحّت را بدهد، آن را بهتر مى‌خواهيم؛ واگر مرض را بدهد، آن را بهتر مى‌خواهيم؛ واگر فقر را بدهد، آن را بهتر؛ واگر غنا دهد آن را بهتر مى‌خواهيم» [١].

شايد جابر از جهت آن‌كه به خود اطمينان نداشته كه در حال صحّت و سلامت و غنا و خوشى بتواند قلب خود را نگهدارد به‌طورى كه اقبال قلبى به دنيا پيدا نكند و ركون به اين قريه ظالمه ننمايد، از اين جهت چنين گفته؛ ولى مقام ولايت مقامى است كه واردات، در تحت سيطره آن واقع مى‌شود.

اگر تمام ملك جهان را به ولىّ كامل بدهند يا همه چيز را از او بگيرند، در قلبش اثرى حاصل نشود و هيچ يك از واردات در او تغييرى ندهد.

بالجمله: صبر به اين مرتبه كه ذكر شد، از مقامات متوسّطين است؛ و اين‌كه كمّل از اولياء را گاهى به آن موصوف نموده‌اند، يا صبر به مقامات عاليه را منظور داشتند- چنانچه پس از اين اشاره به آن شود [٢]- و يا مقصود آن است كه صبر در آلام جسمانيه داشتند كه به مقتضيات طبايع بشريه موجب تأثّر و تألّم است.

فصل دوم در بيان مراتب صبر است‌

و آن بسيار است كه مراتب كامله آن را در فصل آتيه ذكر مى‌كنيم‌ [٣]، و اين‌جا

[١] أوصاف الأشراف، ص ٦٠؛ جامع السعادات، ج ٣، ص ٢٨٥، فصل في مراتب الصبر؛ أعيان الشيعة، ج ٤، ص ٤٦.

[٢] ر. ك: صفحه ٤٣٠.

[٣] ر. ك: صفحه ٤٣٦، فصل سوم از همين مقصد.