موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٧٤ - فصل دوم در بيان مقصود از تؤده و تسرّع

- صلّى اللَّه عليه وآله- فرمود: «سوره هود مرا پير كرد براى اين آيه» [١]، و اين آيه با آن‌كه در سوره شورى‌ [٢] نيز هست، اختصاص به سوره هود شايد براى ذيل آن باشد كه مى‌فرمايد: وَ مَنْ تابَ مَعَكَ‌؛ در سوره شورى اين ذيل را ندارد، و از اين جهت كه تحصيل استقامت در امت، امرى است مشكل و سخت، آيه اين سوره را ذكر فرمود.

بالجمله، ثبات و پابرجا بودن در امور، اسباب پافشارى در معركه‌هاى جنگى شود كه انسان به واسطه ناملايمات و شدايد، از جنگ روگردان نگردد و در ذَبّ از نواميس الهيه لغزش براى او رخ ندهد؛ چنانچه در ناملايماتِ روحيه نيز لغزش نكند و طمأنينه و ثبات نفس را از دست ندهد.

و به عكس، «تسرّع» يكى از ملكات ناهنجار است كه انسان به واسطه آن در هيچ چيز قرار نگيرد، و به‌زودى سبك‌مغزى و تهى‌بارى كند و انگاره كارها را از دست بدهد، نه در پيش‌آمدهاى روحى خوددار باشد، و نه در شدايد جسمى پايدارى كند، و از اين خُلق ناهنجار، مفاسد بسيار فردى و اجتماعى در مدينه فاضله رخ‌دهد، و انسان اگر داراى چنين روحى باشد، چه‌بسا كه به واسطه پيش‌آمدهاى كوچكى خود را ببازد و از وظايف الهيه و روحانيه چشم‌پوشى كند، و چه بسا كه نفس و شيطان بر او غلبه كنند و او را از راه حق منصرف كنند، و ايمان او دستخوش آنان گردد، و شعار دينى و مذهبى و

[١] متن حديث نبوى، چنين است: «شَيَّبَتْنِي سُورَةُ هُودٍ لِمَكانِ فَاسْتَقِمْ كَمَا امِرْتَ». (علم اليقين، ج ٢، ص ٩٧١)

[٢] در سوره شورى‌، آيه ١٥ آمده است: «وَ اسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ»؛ «آن‌چنان كه مأمورشده‌اى، استقامت كن».