موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٣٩ - فصل اوّل در بيان معنى رهبت

مقصد هفدهم در «رهبت» است و ضد آن «جرئت» است‌

و در آن سه فصل است:

فصل اوّل در بيان معنى رهبت‌

] رَهبت به معنى خوف است؛ يقال رَهَبَ- بكسر و فتح عين- رَهْبَةً ورُهْباً ورَهْباً ورُهْباناً ورَهَباناً أي: خافَ. و رَهْبان- به فتح راء- مثل خَشْيان: مبالغ در خوف. و رُهبان، جمع راهب، و جمع رُهبان، رَهابين است، و رَهبانيت، كناره‌گيرى از خلق است و اعتزال از لذائذِ دنيا است براى اشتغال به عبادت‌ [١]، و در اسلام نهى از آن شده است؛ في الخبر: «لا رَهْبانِيَّةَ فِي الإسلامِ» [٢]، وفي الحديث: إنّي اريدُ أنْ أتَرَهَّبَ. فَقالَ: «لا تَفْعَلْ! وَإنَّ تَرَهُّبَ امَّتي القُعُودُ فِي المَساجِدِ» [٣].

[١] المنجد، ص ٢٨٢.

[٢] «رهبانيت در اسلام نيست». (دعائم الإسلام، ج ٢، ص ١٩٣، حديث ٧٠١؛ مجمع‌البحرين، ج ٢، ص ٧٦)

[٣] شخصى گفت: من مى‌خواهم رهبانيت را پيشه كنم. حضرت فرمود: «اين كار را نكن، زيرا رهبانيت و گوشه‌گيرى امَّت من، نشستن در مساجد است». (تهذيب الأحكام، ج ٤، ص ١٩١، حديث ٦ (با اندكى تفاوت)؛ مجمع البحرين، ج ٢، ص ٧٦)