موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٩٠ - فصل دوم در بيان ثمرات قوّه شهويّه

فصل دوم در بيان ثمرات قوّه شهويّه‌

] بدان‌كه قوّه شهوت از قواى شريفه‌اى است كه حق تعالى به حيوان و انسان مرحمت فرموده براى حفظ شخص خود و بقاى آن در عالم طبيعت و براى ابقاء نوع و حفظ آن، و اگر انسان اين قوّه را نداشت، به واسطه محلّلات خارجيه و داخليه به اسرع اوقات رو به فنا و زوال مى‌گذاشت، و تحصيلِ بدل مايتحلّل نمى‌كرد، و چون تحصيل سعادت ابدى بى‌بقاى در عالم دنيا و اقامه در نشئه طبيعت صورت نگيرد، سعادت ابدى انسان و حيات شريف ملكوتى او مرهون منّت اين قوه شريفه است.

و نيز اين قوه را مدخليت تام و دخالت كامل است در تشكيل عائله شريفه و نظام مدينه فاضله و تربيت نفوس ناقصه.

پس علاوه بر آن‌كه سعادت خود انسان، وابسته به اين قوه است، سعادت بنى‌نوع هم پيوند به اين مائده آسمانى است، و اين قوه در وقتى كفيل اين سعادات شخصيه و نوعيه است كه از حدود اعتدال، تخطّى و تجاوز نكند و از تحت موازين عقليه و الهيه خارج نشود؛ زيرا كه با خروج آن از حد خود و به جانب افراط و تفريط رفتن، علاوه بر آن‌كه سعادات مذكوره را تحصيل نكند، مايه شقاوت و بدبختى خود و بنى‌نوع خود شود. چه‌بسا با شهوت‌رانى چند روز يا چند ساعت، نظام يك عائله شريفه از هم گسسته شده و طرح بدبختى و بيچارگى آنها تا ابد ريخته شود. و چه‌بسا از عنان‌گسيختگى اين قوه، شرافت خود انسان و عائله شريفه او دستخوش باد فنا شود. بيشتر اين فجايع و فضايح‌