موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١١٦ - فصل اول مقصود از تصديق و جحود

ايمانيه و امور حقه- كه از عالم نور و طهارت و قدس است- مناسبت ذاتيه دارد و با جهالات و اباطيل و اغلوطه‌ها و اكاذيب بى‌تناسب است.

و در محل خود مقرر است كه علم و عالِم و معلوم بايد با هم متناسب باشد، و علم غذاى عالم است؛ و چنانچه غذا با متغذّى بايد مناسب باشد- زيراكه با متغذّى متحد شود- غذاى روحانى با متغذّى نيز بايد متحد شود و با آن بايد مناسب باشد؛ چنانچه در باب «اتحاد عالم و معلوم» و «عاقل و معقول» مبرهن است‌ [١]، و خداى تعالى در سوره مباركه عبس، آيه ٢٤ فرمايد:

فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسانُ إِلى‌ طَعامِهِ‌؛ بايد انسان البته نظر كند به طعام خود.

و در كافى شريف، سند به حضرت صادق عليه السلام رساند كه در معنى آيه شريفه فرمود: بايد انسان نظر كند به علمش كه اخذ مى‌كند؛ ببيند از كه اخذ مى‌كند [٢].

و شيخ مفيد- رضوان اللَّه عليه- از حضرت باقر عليه السلام به همين مضمون روايت فرموده‌ [٣].

پس انسان تا به فطرت اصليه خود است، چون از عالم نور و طهارت است، متناسب با علوم حقيقيه و معارف الهيه و حقايق روحانيه و عوالم غيبيه است، و وجهه نفس چون آيينه‌اى است نورانى و صيقلى و بى‌آلايش به زنگ و كدورت؛ نقش‌هاى عالم غيب كه همه از جنس علوم حقه و سنخ معارف است، در آن‌

[١] الحكمة المتعالية، ج ٣، ص ٣١٢.

[٢] الكافي، ج ١، ص ٤٩، «كتاب فضل العلم»، «باب النوادر»، حديث ٨. در اين نسخه از كافى از امام باقر عليه السلام نقل شده اما در بعضى نسخه‌ها از امام صادق عليه السلام نقل شده است. (ر. ك: الكافي، ج ١، ص ١٢٣، طبع دارالحديث؛ البرهان في تفسير القرآن، ج ١٠، ص ١٨٣، حديث ١١٣٨٩)

[٣] الاختصاص، ص ٤؛ البرهان في تفسير القرآن، ج ١٠، ص ١٨٣، حديث ١١٣٩٠.