موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤ - پيشگفتار

كه خلفاء رحمان و خلاصه بنى‌الانسانند، روحانيت و نورانيتى است كه در ديگر كلمات و احاديث يافت نشود؛ چه كه آن از سرچشمه علم رحمانى و فيض سبحانى نازل، و دستِ تصرف هوا و نفس امّاره از آن دور، و ديو پليد و شيطانِ بعيد، از خيانت به آن مهجور است، و نورانيت نفوس شريفه و طهارت ارواح لطيفه آن بزرگان دين و اولياء يقين، در كلام آنها جلوه نموده، بلكه نور كلام حق از گريبان احاديث آنها تجلّى فرموده؛ قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلى‌ شاكِلَتِهِ‌ [١]. از اين جهت، نفوس لطيفه مؤمنان را- كه از فاضل طينت آنان مخلوق‌ [٢]، و به ماءِ محبّت ايشان معجون است- از آن احاديث شريفه اهتزازاتى روحانى و طربهايى معنوى حاصل آيد كه به وصف نيايد، و رابطه معنويه بين ارواح مقدّسه آنان و قلوب لطيفه اينان به واسطه آن حاصل شود.

واين‌كه از قرآن شريف به «حبل ممدودِ بين آسمان و زمين» تعبير شده‌ [٣] شايد يك وجهش همين باشد كه رابطه روحانيه و واسطه معنويه بين عالم قدس و ارواح انس است. از اين‌رو از كلمات حضرات معصومين- عليهم الصّلوة والسلام- كه از ارواح متعلقه به عالم قدس ونفوس منقطعه به حضرت انس صدور يافته، به «حبل ممدودِ بين آسمان و زمين» تعبير مى‌توان [كرد]؛ چه كه‌

[١] «بگو هر كس بر طريقه خويش عمل مى‌كند». (الإسراء (١٧): ٨٤)

[٢] اشاره است به اين حديث نبوى كه خطاب به اميرالمؤمنين على عليه السلام فرمودند: «... شِيعَتُكَ خُلِقُوا مِنْ فَضْلِ طِينَتِنا ...»؛ «شيعيان و پيروان تو از زيادى طينت ما خَلق شده‌اند». (بحار الأنوار، ج ٦٥، ص ٧، حديث ١)

[٣] اشاره است به اين حديث نبوى: «... كِتابُ اللّهِ حَبْلٌ مَمْدُودٌ مِنَ السَّماءِ إلَى الْأَرْضِ ...»؛ «كتاب خدا، ريسمانى است كه از آسمان تا زمين كشيده شده است». (بحار الأنوار، ج ٢٣، ص ١٤٧، حديث ١٠٩)